De gruwelbeelden waarop de lichamen van de vermoorde slachtoffers te zien waren, kwamen bikkelhard aan. Snakkend naar lucht verlieten sommigen de rechtzaal. ‘Hier zijn geen woorden meer voor’, klonk het in de publiekstribune.
‘Ik had mijn cliënt afgeraden om vandaag te komen, omdat het veel te pijnlijk zou zijn,’ zei Jef Vermassen, advocaat van de ouders van de vermoorde Luna. Hij had geen ongelijk. De confrontatie met de beelden was op z’n zachtst gezegd erg hard, in de eerste plaats voor de familie maar ook voor het publiek dat de zaak vrijwillig volgt. ‘Zoiets vergeet je nooit meer’, werd gefluisterd. ‘Die beelden zullen voor eeuwig en altijd in ons geheugen blijven geprent.’

Voor Bert De Winter (17) was het toch even slikken toen de foto’s plots op het grote scherm in de assissenzaal verschenen. Samen met zijn klasgenoten volgde hij gisteren het veelbesproken proces. ‘Dit had ik nooit verwacht’, zegt hij. ‘Je weet wel dat er allerlei gruwelijke details zullen verteld worden, maar dit was toch wel héél schrikwekkend. Zelfs als buitenstaander krijg je daar al kippenvel van. Wat moet dat dan wel voor de familie van de slachtoffers betekenen?’

De bewuste foto’s brachten gisteren heel wat teweeg. Enkele mensen uit het publiek werd het allemaal teveel. Met een krijtwit gelaat verlieten ze de publiekstribune. ‘Dit is te confronterend’, zucht een meisje terwijl ze probeert te bekomen. Haar juf springt te hulp. ‘Ik had het ook moeilijk’, zegt ze. ‘Als je dat kindje en haar oppas daar zo hulpeloos ziet liggen: dat is om nachtmerries van te krijgen. En intussen zie je dat die Van Themsche geen greintje emotie toont. Hij blijft er koelbloedig bijzitten. Als je dat ziet, weet je er iets fundamenteel fout is met die jongen.’

‘En toch is er misschien wel een goeie reden te vinden waarom die foto’s getoond worden’, meent Wouter Jansen (16). ‘Dat dit nooit meer mag gebeuren. Dit is te gruwelijk. Dat hebben we nu met onze eigen ogen kunnen vaststellen. Wij waren naar hier gekomen, omdat we die Van Themsche wel eens in het echt wilden zien. Maar het enige dat we nu met zekerheid kunnen zeggen, is dat die jongen iets onherstelbaar heeft gedaan. Als je het mij vraagt, verdient zo iemand zelfs geen proces.’

‘Dat dit maar allemaal snel voorbij is’, menen Claudia Talboom en Marie Corstiaens. Beiden studeren voor maatschappelijk assistent. ‘Dit is het eerste assissenproces dat we ooit gevolgd hebben, maar wellicht ook het ergste,’ zeggen ze. ‘Afschuwelijker kan toch niet meer.’

Zo denkt ook Dirk Casteleyns, gepensioneerd leerkracht, erover. Voor hij zijn kleinkind van school ging halen, glipte hij nog even de assissenzaal binnen. ‘Daar wordt een mens sprakeloos van’, stelt hij. ‘De vermoorde Luna had in dit geval ook mijn kleindochter kunnen zijn. Dat maakt het allemaal zo choquerend. Ik heb ooit zelf een student met extreemrechtse ideëen in mijn klas gehad. Ik had daar toen al schrik van, maar uiteindelijk denk je nooit aan zo’n taferelen. Hoe erg het ook is, dit zou iedereen moeten zien. De gruwel die racisme teweeg brengt, heeft geen woorden nodig. Zo’n beelden zeggen meer dan genoeg.’