HET BALKON VAN EUROPA. Huil niet mijn liefste

HET ITALIAANS is een heel makkelijke taal om te rijmen. Zowat alle woorden eindigen op een klinker en er zijn heel veel kleine tussenwoordjes. Dat is een godsgeschenk voor al wie zich, al dan niet professioneel, aan het dichten wil zetten. Het is echt heel makkelijk om een paar regels na elkaar te verzinnen die min of meer betekenis hebben, en die keurig in het ritme en in het rijm zitten. Er bestaat dan ook een eindeloze en oeverloze stroom van Italiaanse schlagers - canzone heten ze hier - die de ene na de andere de top van de hitparade bereiken. Muzikaal zijn het vaak regelrechte meezingers, maar als je er even bij gaat zitten om de tekst te spellen, valt die meestal nogal tegen. Nummer één op dit ogenblik is een lied over een man die geen vrouw heeft, maar wel een Vespa (rijmt op donna) die hem overal naartoe kan brengen. Een paar weken geleden scoorde ook de goede oude Adriano Celentano nog eens met de vraag naar de prijs van een leugen. Geklommen met stip is een nummer waarvan het refrein bestaat uit twaalf keer ciao.
Ik heb er niet echt wetenschappelijk onderzoek naar verricht, maar na een paar maanden participerende observatie (ik zing graag mee) kan ik toch met enige zekerheid stellen dat piangere in de Italiaanse liederen het vaakst gebruikte en vervoegde werkwoord is. Het betekent ,,wenen'' of ,,schreien''. En dat gebeurt heel vaak. Meestal zijn het mannen die zingen (vermoedelijk omdat het schrijven van teksten echt kinderspel is) en gaat het om absolute softies. Ze wenen om de haverklap. Ze huilen van ...

Niet te missen