Tarwater

lijkt van een andere wereld te komen. Ook hier die combinatie van elektronische instrumenten met het concept van songs en zang. Ook hier de nadruk op sfeer en dat gebruik van minimalistische strategieën. Elk stuk bouwt op een trage groove. Daarop spaarzame melodieën, kleine effecten en half reciterende zang, die soms als te koel treft.

De groep doet aan de oppervlakte denken aan Massive Attack en Tortoise, maar slaagt erin een eigen identiteit te vinden. Die is donker en claustrofobisch, maar niet zwaar en doemdenkend. In de melancholie ...

Niet te missen