HÄNDEL. Deidamia


In 1740 schreef Händel Deidamia, de laatste van zijn 46 opera's. In de volgende 19 jaar van zijn leven zou hij bijna uitsluitend Engelstalige oratoria schrijven, een genre dat hem in Engeland meer succes bezorgde dan de opera. Hoewel Händel Deidamia naar verluidt als zijn lievelingsopera beschouwde, is dit niet zijn beste stuk. De plot over de amoureuze perikelen van Achilles en Deidamia vlak voor de Trojaanse oorlog is ondoorzichtig en weinig overtuigend. Ook in muzikaal opzicht is Deidamia niet altijd even geïnspireerd. Bij momenten is de opera zelfs conventioneel en langdradig. De dirigent, Alan Curtis, brengt een weinig spectaculaire, erg gematigde vertolking van dit intieme werk (waarin de recitatieven nooit door het orkest begeleid worden en het koor slechts twee keer zingt). Hij gaat Händels muziek een stuk minder extravagant te lijf dan René Jacobs, waardoor ze vlugger monotoon gaat klinken. Curtis Il Complesso Barocco laat nochtans een warme en homogene klank horen, en alle zangers presteren zonder uitzondering uitstekend. Hun stemmen zijn mooi, maar veeleer onopvallend. De jonge sopraan Simone Kermes (Deidamia) beschikt over een lichte, heldere maar vrij kleurloze stem zonder veel persoonlijkheid. Kortom, een degelijke opname voor de onvoorwaardelijke Händelfanaat.

  • ,,Deidamia''. Il Complesso ...