De rokken van de ui

Anna Duncan is zeventien. Ze heeft net een karatetoernooi gewonnen en is in de wolken. Haar vriend Hayden brengt haar naar huis en dan is er plots het verbrijzeld glas, de duisternis en de ziekenkamer met drie oudjes om haar heen een onwezenlijk tafereel. ,,Een ster van verbrijzeld glas, koud tegen mijn slapen. Duisternis.'' Maar het is echt, ze heeft een vreselijk ongeval gehad: haar lichaam is één puinhoop. Ze vecht wat ze kan, maar langzaam wordt duidelijk dat ze nooit meer de oude zal worden. Ze moet door het diepste duister in zichzelf om een nieuwe Anna te ontdekken.

Het verhaal heeft verschillende lagen. Aan de buitenkant zijn er het ongeval, haar pijn en het moeizame herstel. De pijn is het hele boek door zeurend aanwezig, met soms snijdende uithalen: ,,Zo hevig, zo overweldigend en aanhoudend dat ik me mijn vroegere leven niet meer kan herinneren. Mijn lichaam is een pijn-vocabulaire. Ik heb nieuwe nuances nodig om het piepend kermen van mijn nek te beschrijven, de scherpe marteling achter in mijn schedel, het doffe schuren van de duim en de felle steek ...

Niet te missen