‘Ik was altijd een risico voor Kennedy'
Foto: © Cecil Stoughton/Scanned original 4X5 negative by SL on DAMS2B.
Vuistdik is de bundel herinneringen van Jacqueline Kennedy. Maar nergens valt een onvertogen woord over haar ambitieuze jonge prins. Over zijn slippertjes rept ze niet. En de historicus vraagt er niet naar.

‘Ik was altijd een risico voor hem tot we in het Witte Huis zaten. Hij heeft me nooit gevraagd om te veranderen of er iets over gezegd. Iedereen dacht dat ik een snob uit Newport was met wijd uitstaand haar en Franse kleren, die een hekel had aan politiek.'

‘En toen ik er niet meer bij was omdat ik die baby's kreeg, kon ik niet meer mee op campagne, weet je, en zoveel bij hem in de buurt zijn als ik wel zou hebben gewild. Hij was zo kwaad als er zoiets over mij verscheen. En soms zei ik: “Oh, Jack, ik wilde, weet je, het spijt me voor jou dat ik niks waard ben.” En hij wist dat het niet waar was en hij wilde niet dat ik veranderde, ik bedoel, hij wist dat ik van hem hield en ik alles deed wat ik kon, en toen ik met hem op campagne ging, deed ik mijn uiterste best en sprak ik in heel Massachusetts Frans om Henry Cabot Lodge uit te schakelen... totdat mensen met me praatten en verrast waren dat ik ook Engels sprak.'

‘Hij was, weet je, trots. Dus hij vroeg me nooit... ik was het grootste risico en dan was er Lee... prinses Radziwill en zo. En... ik was zo gelukkig. Ik herinner me dat ik dacht, als je eenmaal in het Witte Huis zit... Maar dat geldt voor iedere presidentsvrouw. Alles wat slecht was, is nu nieuw en dus ineens interessant. Dus dat je dan fatsoenlijk Frans eten krijgt is een plus in plaats van een min... en als je het niet lekker vindt, blijf dan in de keuken om Irish stew te maken.'

‘Toen ik de rondleiding door het Witte Huis had gemaakt, was hij zo trots op me. Hij liet dat ook merken en vroeg mensen ernaar. En toen deed ik de gids, ondanks de bezwaren van al die mensen. Iedereen in de West Wing zei hoe erg het zou zijn om voor iets te moeten betalen in het Witte Huis. Maar hij was trots op me en ik was zo blij dat ik eindelijk iets gedaan had waar hij trots op kon zijn.'

‘Maar, ik bedoel, dat laat wel zien dat hij niet met zijn imago bezig was, anders had hij me wel een permanentje laten nemen zodat ik op Pat Nixon leek. Je weet wel “Pat en Dick”, en nooit zou hij... nooit liep hij hand in hand met me in het openbaar of legde hij een arm om me heen, of... omdat hem dat tegenstond, zoals ik denk dat voor ieder getrouwd paar... Hij deed dus niets voor zijn imago.'

‘En hij zei wel... soms zei hij dat ik hoeden moest dragen in plaats van sjaals... oh, en al die brieven dat mijn jurken te kort zouden zijn. Ik zei: “Maar ze zijn niet te kort”, en dan zei hij: “Ik denk dat je gelijk hebt.” Maar, weet je, hij zei nooit: maak ze dan langer...'

Probeerde hij je nooit te vragen om te... niet stoppen met je te gedragen... op te houden met jezelf te zijn om enige politieke reden of vanwege de public relations?

‘Nee. En ik denk dat hij het fijn vond dat ik was zoals... ik bedoel: hij wist dat ik me als mezelf gedroeg en dat ik het liefst wat op de achtergrond bleef. Ik denk dat hij dat in een vrouw waardeerde.'

‘Hij trouwde echt met me om hoe ik was, maar toen, toen dat politiek niet werkte, vroeg hij nooit of ik wilde veranderen, en dat vind ik zo aardig van hem. Want hij wilde op geen enkele manier namaak zijn, en hij wilde niets mooier maken dan het is wat zijn kinderen betreft en hij wilde (op campagne) geen baby's kussen, en dat alles werd dus geschreven door mensen die hem niet begrepen.'

‘Het enige wat hij was, wat mensen niet kunnen begrijpen, dat was... wat ik voor die arme Nixon zo vervelend vond, die zo in het nadeel was... Jack was de meest onzelfbewuste persoon die ik ooit heb ontmoet. Hij had gewoon van nature die aantrekkingskracht in een menigte of in een ruimte.'

‘Hij was onzelfbewust over rondlopen met een handdoek om zijn middel. Als die viel of wat dan ook, weet je, dan deed hij hem weer om, maar... Zoveel mensen zijn verlegen of zenuwachtig in het openbaar, of als ze in het openbaar moeten optreden. Nixon was dat en, weet je, hij zweette en zo. Dus mensen die niet erg zeker van zichzelf waren of niet zo wonderlijk op hun gemak waren als Jack, waren in zekere zin jaloers en weet je, schreven hem allemaal rare dingen toe die niet waar waren. Hij was gewoon zo natuurlijk.'

Jacqueline Kennedy, ‘Mijn leven met John F. Kennedy' (Uitgeverij Spectrum, 432 blz., 29,99 euro) verschijnt vandaag.

Er is ook een luxeversie verkrijgbaar met audio-cd's,

49,99 euro.