JAPAN – It’s alive!
Foto: Japan Meteorological Agency
De vloer beefde onder mijn futon. Even dacht ik dat het een nachtmerrie was maar toen ik mijn ogen opende bleven de trillingen aanhouden.

Ik kreeg zowaar een kleine paniekaanval. Mijn ribben persten mijn longen bijeen en in mijn gedachten scheurde de aarde open en stortte ik een zwarte, lege diepte in. Ik dacht aan mijn zoon die de rest van zijn leven zou moeten verwerken hoe zijn moeder op reis was vertrokken en nooit meer was terug gekomen. Hoeveel kilometer bevind ik me van de oceaan? Zou een tsunami tot hier geraken? Zijn dit voorschokken? Zou het ergste nog moeten komen? Ineens wilde ik dat ik iets kende van aardbevingen. Heel dit gebeuren nam waarschijnlijk nog geen dertig seconden in beslag en met de gedachte dat ik gewoon gezellig thuis met mijn zoon in mijn armen in bed lag, viel ik terug in slaap.

In de twee maanden die ik ondertussen in Japan ben is het de derde keer dat ik een aardbeving intens beleef. Meestal gaat het nogal aan me voorbij of zijn ze gewoonweg niet te voelen. In Japan zijn er drie à vier aardbevingen per dag, wat wil zeggen dat er per jaar meer dan duizend aardbevingen zijn en dat ik er nu al bijna tweehonderd heb meegemaakt. (- Aardbevingen: check!) Dit zijn aardbevinkjes wel te verstaan, de meeste halen geen vier op de schaal van Richter.

Tot 2011 besteedden de Japanners nauwelijks aandacht aan deze trillingen. De aardbol is nu eenmaal één grote, levende massa. Maar na de “zeebeving” van Sendai in 2011 is de houding van de mensen veranderd. Net zoals ze in de VS 9/11 hebben en in Thailand Kerstmis 2004, heeft Japan 11 maart 2011. Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Meer dan 24.000 mensen kwamen om. Dat zijn een heleboel dorpen in één klap van de kaart geveegd. Zoiets is niet te vatten. Veel mensen hebben vrienden en familie verloren tijdens deze ramp en zijn onzeker geworden over hun toekomst in Japan.

Het internet staat vol met voorspellingen over waar en wanneer de volgende grote aardbeving in Japan zal plaatsvinden. Sommigen denken dat er nog binnen het jaar een aardbeving zal zijn met zo’n impact dat het grootste deel van Japan zal weggeveegd worden en de wereldkaart er anders zal uitzien.  Waarschijnlijk een beetje overroepen, maar ik houd het toch in de gaten. Voor de eerste keer in mijn leven zal ik dan met plezier op een vliegtuig stappen en waarschijnlijk nog als eerste ook.