JAPAN - Les pensées
Foto: Tanja De Block
De laatste weken heb ik het gevoel dat ik gek aan het worden ben. Ik had al door dat ik gekker werd met de jaren maar Tokyo heeft er toch een serieuze schep bovenop gedaan. Overal Japanners (haha, uiteraard), felle neonverlichting, smartphones, gehaaste mensen, dronken mensen, misverstanden, mezelf in slecht Japans verstaanbaar maken.

Het is allemaal behoorlijk vermoeiend. Misschien begrijp ik nu pas echt de betekenis van “Lost in Translation”. Vaak heb ik op het einde van de dag het gevoel dat ik geen volgende dag meer aankan. Maar de volgende ochtend sta ik gewoon terug op en blijken mijn lichaam en geest nog steeds mee te willen. Toch besef ik dat ik over mijn grenzen aan het gaan ben.  Een burn-out kondigt zich aan.

Ik moet hier weg! En snel! Mijn ogen moeten weidse vlaktes zien en natuur. Eens verder kijken dan die paar meter naar de volgende muur of neonverlichting. Rust, kalmte. Eerlijke mensen, misschien? Niet steeds die druk. The survival of the fittest. In Tokyo is het ieder voor zich. Het is niet leven. Het is overleven. Overal bars, clubs, sigaretten en drank om je zorgen te vergeten. En de volgende dag gewoon opnieuw beginnen. Met exact hetzelfde. Je wordt er in meegesleurd, of je nu wilt of niet. Je zoekt opportuniteiten en kansen, maar anderen zoeken exact hetzelfde. Niets voor niets en iedereen wilt wat. Het leven is hard. Het is eten of gegeten worden.

Ik ben een Westerse vrouw. Respect is vaak ver te zoeken. Ze krijgen dezelfde behandeling terug. De situatie is verziekt. Waar eindigt dit? Proberen het vanuit een ander standpunt te benaderen. Mij aanpassen aan de cultuur. Kijken welk gedrag welk effect veroorzaakt. Trial and error. Het is nog niet duidelijk. Mij aanpassen aan de verwachtingen van anderen is niet wat ik gewend ben. Of wel? Probeer ik al heel mijn leven te voldoen aan de verwachtingen van de Westerse maatschappij? En nu moet het ineens anders. De gedachtenstroom in mijn hoofd is niet meer te stoppen.  Morgen probeer ik het nog een keer. Als ik nu eens gewoon mezelf ben? Loslaten. Is dat niet altijd wat ze zeggen?  Het probleem is dat mezelf zijn hier heel andere reacties veroorzaakt dan thuis. We zijn terug bij af.

Ook mijn flatgenoot heeft het moeilijk. Ze zou anderhalf jaar in Tokyo blijven. Ze twijfelt. Haar ontslag indienen en na 9 maanden terug gaan naar haar comfortabele leventje in Europa. Ze heeft het gevoel dat ze dan verloren heeft. Japan vs. Europa 1-0. Ze wilt nog niet opgeven, maar het opstaan wordt elke dag zwaarder. Is het echt verliezen als je voelt dat je ergens niet thuis hoort, niet gelukkig bent en je gaat weg? Ik kan haar vraag niet beantwoorden. Ik vind het hier niet leuk, ik ga ergens anders wonen. Ik heb het vaak genoeg gedaan. Tientallen keren. Toch twijfel je. Volhouden. Eens het ergste voorbij is, was het dat dan niet allemaal waard?

We gaan naar het strand en de bergen. Japan is zo mooi. Zo proper. Zo stil. De mensen zijn zo vriendelijk. Zo behulpzaam. Lief zelfs. Ze hebben zoveel geduld. Overal worden we in de watten gelegd. En het eten is zo lekker. Alles heeft zoveel meer smaak. Wat ik nodig heb vind ik te allen tijde binnen handbereik. En alles is zo origineel en kleurrijk. De winkeltjes, de restaurants, de treinen, de parken. Het is allemaal zo mooi versierd.  Hier nemen ze nog de tijd om alles te decoreren, kleur te geven en op te vrolijken.

Valt het niet allemaal nog wel mee?