Trump of Clinton: het maakt niets uit
Foto: Trump versus Clinton
De spanning omtrent de Amerikaanse presidentsverkiezing stijgt. Toch vermoeden we dat het uiteindelijk weinig verschil maakt wie de grootste economie ter wereld mag leiden.

Met nog een goede week te gaan, laaien de gemoederen omtrent de nakende presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten fors op. De kampen zijn enorm verdeeld. De stellingen worden met de dag extremer en het figuurlijke moddergooien is ongezien. De strijd wordt op het scherpst gespeeld, en beide kampen gunnen mekaar geen millimeter. Tot voor kort had Hillary Clinton nog uitzicht op een riante voorsprong. Trump werd op vele vlakken belaagd, maar vooral zijn grove uitspraken over vrouwen in het verleden speelden hem parten in de publieke opinie. Toch zien we de ruime voorsprong van Clinton met de dag slinken, nu blijkt dat de e-mailaffaire een nieuwe wending heeft gekregen (als gevolg van onzorgvuldige medewerkers).

Trump is er dan weer als de kippen bij om Clinton in een slecht daglicht te stellen, met resultaat. De voorsprong van Clinton is inmiddels minimaal geworden in de dagelijkse peilingen, en we voorspellen een nek-aan-nek race op de dag des oordeels. Helaas gaan deze verkiezingen al lang niet meer over de echte problemen in de maatschappij. Waar wij dan vooral met de nodige aandacht naar kijken zijn de economische programma’s van beide topkandidaten voor het Witte Huis. Maar ook hier zijn er opvallend weinig nieuwe elementen, waar de maatschappij zo hoognodig aan toe is. De bekende recepten van beide kanten worden opnieuw voorgeschoteld.

Bij de Democraten wordt opnieuw een verdeel-en-heers strategie gevoerd. Er worden veel fiscale cadeautjes voorgeschoteld voor de sociale laag van de bevolking, en de rijken worden een beetje meer belast. Bij de Republikeinen wordt zoals van oudsher ingezet op besparingen en een verlaging van de belasting. Tot dus ver allemaal niet veel nieuws. Toch hebben beide kampen een opmerkelijke, maar noodzakelijke consensus: ze willen massaal investeren in infrastructuur. Helaas is er geen geld beschikbaar voor dergelijke bijkomende investeringen. Dat heeft de financiële situatie in de VS ons in de voorbije jaren laten zien.

En voor die stimulans zullen beide kandidaten, wie ook als winnaar uit de bus van de populariteitswedstrijd komt, een beroep moeten doen op de centrale bank. Via de creatie en injectie van verse dollars kan de nieuwe Amerikaanse president straks voluit investering in de verouderde infrastructuur in de VS, wat voor een nieuwe economische boom kan zorgen. Dit kan het momentum teweegbrengen waar mening econoom of analist al jaren naar uitkijkt. De zogenaamde ‘escape velocity’. Dat de economie zich vanzelf uit ’t slop trekt. Dit bleek een moeilijke klus tot op heden. Maar met behulp van de centrale bank, en de juiste politieke insteek, kunnen we wederom vooruitgang boeken op het Amerikaanse continent.

Dit biedt een mooi perspectief voor de toekomst, maar helaas is de praktijk iets minder gemakkelijk. Want laat ons eerlijk zijn: als het zo simpel was, waarom hebben de Amerikanen dit niet eerder bedacht. Het probleem is altijd de tegenwerking uit de overheid zelf geweest. Men wil niet met dit soort ‘gratis’ geld haar rekeningen effenen. Dit is tegen de regels van de Amerikaanse constitutie. En in zekere mate hebben ze gelijk, maar we verwachten straks dat nood wet breekt. Een aandachtige waarnemer voelt al meteen waar dit verhaal naartoe leidt: er zal mogelijk weer een (nieuwe) crisis nodig zijn om de neuzen in dezelfde richting te krijgen.

Maar ook dit scenario is niet nieuw. De meeste nieuwe presidenten begonnen hun job met een crisis. Obama, Bush, Clinton, Reagan enzovoort allemaal kregen ze eerder vroeger dan later te maken met een crisis. We verwachten dat zowel Clinton als Trump snel moet afrekenen met hun crisis. Maar dit zal de voedingsbodem bieden voor fiscale stimulans via de centrale bank. Voor beleggers zal het daarom wellicht een turbulente overgang worden van het tijdperk van Obama naar z’n opvolger, maar de uitkomst biedt uitzicht op betere tijden voor economie en maatschappij. Tot die tijd blijft het oppassen geblazen op de financiële markten. We blijven hameren op een stevige cashpositie, voor als de crisis opnieuw (hard) toeslaat. Een Amerikaanse economische recessie in 2017 is wat ons betreft een erg realistisch scenario. 

De auteur is gediplomeerd beleggingsadviseur en oprichter van de advieswebsite Slim Beleggen. Hij publiceert deze column in eigen naam. Slim Beleggen publiceert 4 analyserapporten: het Goud & Zilver Rapport, het Technologie Rapport, het Grondstoffen Rapport en het Groeimarkten Rapport. Daarnaast publiceert Slim Beleggen een gratis nieuwsbrief.

Like ons op Facebook: SlimBeleggen -- Volg ons op Twitter: @SlimBeleggen

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig