Go Pies !
Stad aan de stroom: zicht aan de oever van de Yarra river. Foto: Jim Derny
Donderdag 23 september, 2010. De vertrekhal van Zaventem gonst op dit vroege uur. Mijn vrouw, Val, houdt ons dochtertje Lore (7 maanden) op haar schoot, terwijl ik voor de 100ste keer controleer of onze reisdocumenten op hun juiste plaats zitten. Onze ouders knuffelen en spelen om beurten met hun kleinkind, en we praten over koetjes en kalfjes, wetende dat we elkaar de komende maanden slechts op skype zullen zien. Lore kraait van de pret en glundert van al de aandacht die ze krijgt. Afscheid nemen is moeilijk, en iedereen is opgelucht wanneer we uiteindelijk rechtstaan en ons richting transit zone begeven.

Na een laatste omhelzing, schuiven we aan aan de paspoortcontrole. Er staan weinig mensen, en de agent wacht geduldig totdat ik onze reispassen en inscheepdocumenten gevonden heb en aangeef. Een laatste keer kijken we achter ons om, en wuiven we naar onze lieve ouders. Met een letterlijk gemengd gevoel, dat schommelt tussen melancholie en opwinding, stappen we twee uur later in het vliegtuig van British Airways dat ons naar London zal brengen. Een blik op het uurwerk leert ons dat we goed op schema zijn: en maar goed ook, want met een heel lange vlucht voor de boeg, willen we best niet te veel vertraging oplopen. Om van London naar Melbourne te vliegen doe je namelijk 22 uur en 40 minuten, en het is maar de vraag hoe ons dochtertje het er van af zal brengen. Plots schiet het antwoord van onze pediater me te binnen, op mijn vraag of een lange vliegtuigreis niet te uitputtend is voor kleine kindjes: "Geen probleem hoor, Lore zal het er prima van af brengen. Maar jullie daarentegen ...". Terwijl ik zijdelings naar mijn vrouw kijk die volledig uitgeteld probeert in te dommelen hoewel Lore vol overgave en energie haar aandacht tracht te bemachtigen, begrijp ik eindelijk wat de arts bedoelde. Ik zucht en leg mijn boek neer: dit wordt een heel lange reis.

Bijna drie maanden nadien, zijn wij (bijna) volledig ingeburgerd in onze nieuwe woonplaats.  Melbourne, die in de staat Victoria ligt, is een stad die 4 miljoen inwoners telt en daardoor de tweede grootste stad van Australie is, in bevolkingsaantal nipt voorbijgestoken door aartsrivaal Sydney.  Melbourne was sedert 1901 de hoofdstad van Australie, tot in een typisch Australisch compromis men in 1927 besloot van Canberra als hoofdstad te kronen, om de rivaliteit tussen Sydney en Melbourne niet verder aan te wakkeren: Canberra betekent dan ook in het Aboriginal "plaats waar men afspreekt".   Als grootste zeehaven van Australie, is het niet verbazend vast te stellen dat de inwoners van Melbourne van diverse nationaliteiten afstammen: volgens Wikipedia, zijn iets meer dan een derde van de huidige inwoners van Melbourne niet in Australie geboren.  De stad is daardoor een verfrissende en verrassend aangename smeltkroes van culturen, waar diverse bevolkingsgroupen met elkaar leven en omgaan.  En, veel belangrijker voor ons, is het de stad die nu ons thuis vormt.

Melburnians (de officiele benaming voor inwoners van Melbourne) zijn dus van overal, en van verschillende etnische en culturele achtergronden: nochtans delen ze verschillende eigenschappen, waaronder een passie (het woord "voorliefde" zou iets te zwak overkomen) voor sport.  Als nieuwkomer leek dit ons een vreemde bedoening, maar zelfs na hier enkele weken te vertoeven, konden we niet anders dan meegesleept te worden in het fris en vreugdig enthousiasme rondom sport.  Of het nu cricket is, of "Australian football", rugby, voetbal, tennis, zwemmen en noem maar op: sport is "in" en onvermijdelijk !

Als voorbeeld, speelde onlangs het Melbourne's voetbalteam "Collingwood" tegen "St Kilda" een gelijkspel, waardoor de match overgedaan moest worden de week erop, die met glorie en tot algemene euforie gewonnen werd door de "Magpies" (de officiele bijnaam voor het Collingwood voetbalteam: een "magpie" is hier namelijk de veel voorkomende Australische ekster, die er precies uitziet als een ekster elders ter wereld, zij het dat de witte en de zwarte kleuren op de rug van deze trouwens bijzonder vrijpostige vogel omgewisseld zijn.  De kleuren van Collingwood zijn zwart-wit, wat hun bijnaam verklaart).  Vermits Australiers woorden graag afkorten (e.g. " 'Stralia" voor Australie), juichen de Collingwood supporters hun team toe met "Go Pies !", en als gevolg van de overwinning zag je deze slogan overal in de stad hangen, van etalages tot op T-shirts en petjes van mensen.

Het is verbazend om vast te stellen dat de sport-mania zelfs de religieuze feestdagen overschaduwt: 1 november is in de staat Victoria een werkdag, terwijl de 2de dit jaar een officiele verlofdag was: "Melbourne Cup Day", elke eerste dinsdag van november, is namelijk de dag waarop de belangrijkste jaarlijkse paardenrace doorgaat in Melbourne.  Zelfs op de werkvloer, kan je eenvoudigweg niet omheen zonder een weddenschap te plaatsen (meedoen met de "sweeps" is een must !) voor de Melbourne Cup ("The race that stops a nation").  Het is ook de traditie dat de vrouwen tijdens de Cup race een extravagante hoed dragen, en de algemene vrolijkheid die hieruit voortvloeit is aanstekelijk.  Totaal geen sport liefhebbers in Belgie, hebben we luidkeels ons paard aangemoedigd op de Melbourne Cup, en gesupporterd voor Australie op de "Commonwealth games".  Go Pies !