Het Bonalbum
Foto: hb
Oorzaken zijn er veel, oplossingen maar één, zo wordt ons voorgehouden: verarmen. Dat wordt hier niet zo gezegd, hier heet het 'maatregelen', maar het komt op hetzelfde neer. Nu, ik mag niet klagen: ik ben geen ambtenaar, ik rook niet en ik was niet zinnens een dure auto of boot te kopen; voorlopig komt de verarming bij mij in feite neer op een licht verhoogde belasting, duurdere benzine en pinten (so what, ze kosten hier toch al 5 Euro) en duurdere electriciteit – als ik de DVD's van de kinderen afpak, is dat laatste wellicht al gecompenseerd.

Minder, inkrimpen, beperken, daar gaat het allemaal over. Waar vooralsnog niet aan gewerkt wordt, is het aanmoedigen van investeringen, onderzoek, vernieuwing, het creëren van werk en waarde, het aanmoedigen van meer en beter. Maar niet getreurd, laten we het heft dan maar in eigen handen nemen en eens kijken of we iets aankunnen met wat onze regering zoal beslist heeft. 'Beslissen' moet in deze context gezien worden als 'aangekondigd', want echte uitvoerbare beslissingen heeft de regering sinds haar aantreden in september 2009 alsnog niet genomen. Het lijkt wel of ze na al die jaren oppositie denken dat het nog altijd alleen maar om te spelen is.

De interessantste aankondiging heeft betrekking op een belastingvrijstelling: al jarenlang is de eerste 12,000 EURO van het jaarlijks inkomen vrij van belasting (het is op deze basis dat in feite slechts een minderheid van de mensen belastingen betaalt, al de rest heeft een officeel inkomen van 11,999 Euro, maar dit terzijde). Nu heeft men aangekondigd dat, vanaf dit jaar, die vrijstelling enkel geldt als je voor minstens 30% van je jaarinkomen aan BTW-bonnetjes kan voorleggen, tot een maximum van 12,000 Euro aan bonnetjes. Bovendien kan je een belastingbonus krijgen als je er meer kan voorleggen, weeral met een maximum. Kort gezegd komt het erop neer dat een gezin met twee inkomens van minimaal 36.000 Euro bruto, voor 24.000 Euro aan bonnetjes moet voorleggen om de vrijstelling te krijgen, en voor 30.000 Euro om een bonus te bekomen. Zowat alle consumptiegoederen tellen mee: supermarkt, kleren, hotels, boeken, restaurants, kappers... maar niet vervoer, auto's of telefoonrekeningen. De bedoeling is natuurlijk om de Grieken aan te moedigen effectief bonnetjes te vragen als ze iets kopen, zodat de handelaars meer inkomen moeten aangeven en de BTW-inkomsten stijgen.

Iedereen is nu dus maniakaal 'bonnekes' aan het verzamelen in oude schoendozen. Welaan dan: ziehier een groot gat in de markt, een opportuniteit, gecreëerd door onze inventieve bestuurders: de introductie van Het Bonalbum.

Het Bonalbum verruimt en verdiept het bestaande concept van het foto-album. In het Bonalbum kan je je bonnetjes op geordende wijze verzamelen, groeperen, in logische verbanden brengen, nakijken, eventueel van commentaar voorzien ('weet je nog, die lekkere vis' of 'leuk boek!), en meer algemeen in je herinnering houden. Foto's zijn zo vluchtig, zo statisch, zo beperkt tot het louter visuele; een Bon spreekt de verbeelding aan, roept herinneringen op, wekt associaties in de hand, gevoelens van geluk ('ijsje met pistache 2.45 Euro'), verdriet ('spuitje voor Snoopy -20 Euro'), liefde ('20 rozen – 50 Euro'), pret ('avondje Mythos met vrienden – 30 Euro'), pijn ('aspirine, 70 cent'), enzovoort enzovoort.

Speciale versies kunnen gecommercialiseerd worden, bijvoorbeeld voor speciale gelegenheden: de uitgaven van een doopfeest, een trouw, een begrafenis, een reis. Of Bonalbums met plaatsen voor stukjes van het geconsumeerde naast de Bon, bijvoorbeeld een koekjesverpakking, een bijsluiter, een reclamefoldertje, een bananenschil... Gepersonaliseerde versies kunnen zo bijvoorbeeld ook voorzien worden van een cover met een foto van je favoriete belastingkantoor, eventueel bij zonsondergang. Bonalbums kunnen geschonken worden bij het eerste zakgeld. Een typisch cadeau van peter of meter. De variaties zijn schier eindeloos, en zo ook het commerciële potentieel.

Het hoeft geen betoog dat veel meer nog dan foto's, consumptie de scherpste herinneringen oplevert. En nu we niet meer kunnen consumeren, is de herinnering eraan een prachtig surrogaat. Het Bonalbum is een gegarandeerd succes, hier zomaar te grabbel gegooid, patent- en rechtenvrij, voor de geprivilegieerde lezer van deze blog.  Voor wie in dit land een bescheiden investering wil wagen. Geen dank.

En wat niet in het Bonalbum kan, wat niet geconsumeerd kan worden, wat niet belast wordt, dat mogen we voor onszelf houden. In een ander boek, of gewoon, in ons hoofd.