Nederland - Meneer de dokter
Foto: dddb.nl
Toen we net naar Nederland verhuisden, werd me op het hart gedrukt ons zo snel mogelijk in te schrijven bij een huisdokter. Want ook heel het gezondheidssysteem is hier helemaal anders. Iedereen is ingeschreven bij een huisarts en dit doe je best vooraleer je ziek wordt, of je kan nergens heen op het moment surprême.

Ik bracht dit dus, plichtsbewust, meteen in orde. We staan ingeschreven met ons gedrieeën bij de huisarts in de buurt. Maar of dit nu echt nodig was? We zijn al meerdere keren ziek geweest, maar meneer (of is het mevrouw?) de dokter, heb ik nog steeds niet gezien. Hier is er geen spreekuur, en dus ook geen wachtkamer waar je uren zit aan te schuiven tussen buurvrouw Janine en de vrouw van de bakker, die er allemaal met griepsymptoompjes of een aanhoudende verkoudheid zitten te wachten.

Neen, hier maak je een afspraak met de dokter. Via de telefoon. Via een of andere gestapo-achtige verpleegster die streng beoordeelt of jouw geval wel levensbedreigend genoeg is om bij de dokter te verschijnen. Zo belde ik onlangs verontrust voor een afspraak. Mijn zoontje van 5 maanden had al enkele dagen koorts en een ernstige hoest. Al mijn Vlaamse vriendinnen zeiden me hetzelfde: “ga er toch maar eens mee naar een dokter, beter ne keer te veel dan ne keer te weinig”. Maar daar stak mevrouw de verpleegster natuurlijk een stokje voor. “Is hij in ademnood mevrouw?” “euh nee.” (Dan was ik wel meteen naar Spoed gereden, dacht ik bij mezelf). “Ja mevrouw, wat verwacht je dan van de dokter? Laat hem maar uitzieken en bel me terug als hij in ademnood is”.

Dus ja, daar stond ik dan, met de telefoon in mijn handen, een niet-gerustgesteld bezorgd moederhart, en argusogen op mijn kleintje voor moest hij ineens in ademnood verkeren. Maar nee, hij is er inderdaad “op de natuurlijke manier” doorgekomen. Waar we in België, na een goed gesprek met de dokter, waarschijnlijk naar huis gekomen waren met een aerosol-apparaat, neusspray en hoestsiroop, moesten we het hier redden met wat vicks en het advies de kamer goed vochtig te houden. En dat is dus ook gelukt.

Op de site van onze huisdokter (ja de huisdokters hebben hier fancy websites!), staat zelfs de link naar een app. De “moet ik naar de dokter-app” (http://www.moetiknaardedokter.nl/).  En inderdaad, hier had ik best eerst even naar gekeken voor ik belde. Want de technologie en het keuzemenu zeggen me dat het allemaal nog wel meevalt. Maar is dit nu echt zo veel beter? Valt de ernst van een ziekte echt met een paar ja-nee vraagjes in te schatten, door de app, of door de telefoniste? Ergens ben ik blij nog niet zo ver van België te wonen. Als ik me echt zorgen maak, dan denk ik dat ik toch snel die auto inspring en me in de wachtkamer van een huisdokter net over de grens placeer. Voor een menselijk onderzoek en misschien gewoon voor wat geruststellende woorden.