Jammer. Bijzonder jammer.
Foto: rr
Eigenlijk is Lisbeth Imbo te eerlijk voor deze wereld. En zeker voor de journalistiek.

Hadden we het onlangs over politici die de waarheid geweld aan doen?

Sommige mensen denken dat er over journalisten hetzelfde kan worden gezegd. We zijn het daar natuurlijk niet mee eens. Maar u moet dat niet geloven. In ons land is er godsdienstvrijheid; u gelooft wat en wie u wil geloven.

Toch willen we u een voorbeeld geven van schone journalistieke eerlijkheid.

Donderdagochtend was Frank Vandenbroucke op de radio. Vandenbroucke is lid van de SP.A en die partij heeft als federale lijsttrekker in Limburg een Vlaamse minister. Hoe die minister Vlaanderen gaat dienen en tegelijkertijd gaat campagne voeren, is ons een raadsel. Maar dat doet nu even niet ter zake. Het gaat over Frank vandenbroucke en Lisbeth Imbo.

Imbo stelde de vragen, Vandenbroucke antwoordde. Zo gaat dat.

Lisbeth Imbo stelde goede vragen, Vandenbroucke antwoordde ook goed. Zo gaat dat ook, maar dan vooral op Radio1 en iets minder op pakweg M&M.

En toen gebeurde wat al een heel jaar gebeurt als Vandenbroucke het woord neemt. Hij kreeg de vraag of hij niet een beetje boos was geweest op zijn partij. En of hij niet eens lucht wou geven aan zijn ongenoegen. Kortom, meneer vandenbroucke, laat u eens goed gaan. Bij een psychiater moet u daarvoor betalen, bij ons is het gratis.

Maar Vandenbroucke weigerde. Hij wou niet. Meer nog: hij zou nooit willen.

'Ik ga nooit mijn memoires schrijven want dan zou ik het moeten hebben over alle politieke conflicten extern en intern. Dat zou ik het over al die kweddelen moeten hebben. En dat wil ik niet. Ik hoop dat mensen zich later mijn werk gaan herinneren, mijn praktische realisaties. En niet de discussies.'

'Jammer' zuchtte Lisbeth Imbo heel eerlijk. 'Bijzonder jammer.'

Sommigen mensen denken dat journalisten liever over kweddelen schrijven en spreken dan over belangrijke beleidsbeslissingen. Sommigen mensen horen of lezen ook liever over kweddelen dan over belangrijke beleidsbeslissingen.

Het is sympathiek als we dat af en toe ook eens gewoon toegeven.