Op 8 maart wordt Internationale Vrouwendag gevierd. Opkomen voor 100 procent gelijkheid tussen man en vrouw heeft deze feestelijke dag als doel. Prima! Maar zolang er landen bestaan waar vrouwen niet naar school gaan en meer dan tien kinderen baren, is er geen sprake van gelijkheid tussen man en vrouw.

Ik geef taalles aan allochtone vrouwen. De vrouwen in mijn groep weten als geen ander wat het is om op te komen voor jezelf als vrouw. Zij hebben beduidend minder kinderen dan hun ouders. Ze gaan op latere leeftijd naar school, sommigen van hen pas nadat ze zelf kinderen hebben gekregen, en ze voeden hun dochters vrijer op dan zij zelf zijn opgevoed. Ze steunen hun dochters de volle 100 procent om zo lang mogelijk te studeren.

Zelf komen ze vaak uit afgelegen dorpen waar alleen de jongens naar de school gingen in de naburige stad. Zij moesten als meisje thuis met het huishouden helpen. Ik heb een cursist die nooit van haar leven naar school is gegaan. Ze kwam als analfabete naar Nederland. In twee jaar tijd heeft ze foutloos Nederlands leren lezen en schrijven. Ik ben trots op haar en alle vrouwen van mijn groep die zonder dat we het opmerken een waardevolle bijdrage leveren aan de maatschappij.

Dat de Standaard van 8 maart alleen door vrouwen is gemaakt, is een leuke actie, maar het zegt niets over de gelijkheid tussen man en vrouw. De echte strijd voor vrouwenrechten wordt achter de schermen gestreden door vrouwen die de krant niet eens kunnen lezen. Misschien zouden we voor die vrouwen eens een krant moeten maken.