Eerst het werk en dan de ethiek
Bilal Benyaich: 'Ik werk nog niet voor het geld.'Ivan Put
Foto: © ivan put
Bilal Benyaich (25) zit in het laatste jaar politieke wetenschappen aan de VUB. Ondertussen werkt hij ook al bij Kif Kif.

van onze medewerker



Op 27oktober organiseert het jongerenplatform Kif Kif de eerste interculturele jobbeurs van Vlaanderen. De beurs wil een brug slaan tussen werkgevers en jonge, voornamelijk universitair opgeleide allochtonen. De organisatie is in handen van Bilal Benyaich, die momenteel de laatste hand legt aan zijn masterverhandeling over de Europees-Mediterrane betrekkingen sinds het proces van Barcelona. Dat ging in 1995 van start en moest leiden tot economische welvaart, democratie en versterking van de burgersamenleving in de EU en tien landen van het Middellandse Zeegebied.

Bilal Benyaichs vader emigreerde uit Marokko naar België, werkte als mijnwerker en ging met zijn gezin uiteindelijk in Diest wonen. Bilal groeide op in een gezin met vijf kinderen en heeft zijn studie grotendeels zelf betaald met geld van studentenjobs. Hij is een geëngageerde student: hij schrijft voor het studentenblad De Moeial en zit in de raad van bestuur van de Vlaamse Vereniging van Studenten. Valt dat allemaal te combineren met zijn studie? 'Het lukt, omdat het complementair is. Ik ben wel voortdurend bezig en ik heb almaar minder tijd voor mijn vriendin, Laila. Maar ze staat wel helemaal achter wat ik doe.'

Hoe geraakte Bilal Benyaich bij Kif Kif betrokken? 'Zes jaar geleden leerde ik Tarik Fraihi kennen, de auteur van het sublieme opiniestuk Het failliet van de integratie-industrie en de man achter de site Kif Kif. Ik was 19 en kende vóór die tijd geen allochtone voorbeelden die progressief, seculier en politiek bewust waren en opkwamen voor hun rechten. Mensen die aan de toekomst dachten, die zich zorgen maakten over de harmonieuze en rechtvaardige samenleving en emancipatie hoog in het vaandel droegen.' Benyaich werd vrijwilliger bij de afdeling Mediawatch en ging in februari 2007 voor de jobsite werken. Het is een parttime baan -in principe 19uur per week, die hij besteedt aan het onderhoud van de jobsite en de organisatie van de jobbeurs. 'In de praktijk ben ik 30uur per week bezig, maar de overuren kan ik opsparen en gebruiken tijdens de examens of om aan mijn verhandeling te werken.'

Het jobinitiatief is een reactie op het feit dat te veel jongeren van allochtone afkomst -ook de hooggeschoolde- moeilijker aan werk geraken dan autochtone jongeren, vanwege racisme en discriminatie op arbeidsmarkt. 'De werkloosheidsgraad bij de tweede en derde generatie Belgen van allochtone afkomst is twee tot drie keer hoger dan bij de autochtone medeburgers. Logisch dat een inhaalbeweging in de vorm van positieve actie zich opdrong. We willen de groep jongeren die een ongelijke startkans heeft, een duwtje in de rug geven. Het is een kwestie van de vraag- en aanbodzijde dichter bij elkaar te brengen. In een geglobaliseerde wereld hebben bedrijven trouwens behoefte aan een divers personeelsbestand. Het is ook een noodzaak, omdat de babyboomers vanaf 2010 massaal de arbeidsmarkt zullen verlaten. Desnoods komt de ethiek later wel.'

Bilal Benyaich moet optornen tegen de vooroordelen die bij sommige werkgevers heersen: allochtonen zouden willen niet werken en zouden geen diploma's hebben. Zelf heeft hij in het verleden ook al meegemaakt dat hij niet aan een studentenjob geraakte omdat hij 'een moslimnaam' heeft. 'Ik denk niet dat mensen beseffen hoeveel pijn het doet wanneer je vanwege je naam of afkomst wordt gediscrimineerd. Zoiets vergeet je nooit. Maar ik laat me niet doen. Dat is ook een van de redenen waarom ik op school de beste wou zijn -en het ook was. Op de universiteit heb ik dat leren relativeren en stopte ik ook meer tijd in persoonlijke ontwikkeling dan in ongebreidelde prestatiedrang, zoals voordien. Ik ben hier geboren en ik voel me, naast Arabier, ook Belg en Vlaming, waardoor racisme nog meer kwetst.'

Wat doet Bilal Benyaich met zijn geld? 'Ik kom net rond. Af en toe hou ik iets over. Zoals onlangs, om mijn jongere broertje 200euro mee te geven omdat hij twee maanden naar Marokko ging. Voorts betaal ik alles zelf en ben ik verslaafd aan boeken. De master die ik volgend jaar wil doen, kost me tweeduizend euro. Daar moet ik voor sparen. Ik werk eigenlijk nog niet voor het geld. Ik heb net voldoende om de primaire zaken te kunnen kopen en daarnaast vind ik het opzetten van de jobbeurs een leerrijke onderneming.'

www.standaard.be/ uwgeldenuwleven