Niet sexy, dus van geen tel
Marion Bartoli, volgens BBC-commentator John Inverdale een ‘rolmodel voor mensen die niet met alle eigenschappen van natuurlijke atleten zijn geboren’, viert haar zege. Foto: Glyn Kirk/afp

In Wimbledon kan, nu de finales gespeeld zijn, de nazorg beginnen: het gras kan weer vertroeteld worden zodat het over een jaar opnieuw het etiket ‘heilig’ verdient. Volgens Tanya Gold zijn er ook kosten aan John Inverdale: een seksistische commentator, moet de BBC die wel handhaven?

Wie? Britse journaliste en columniste.

Wat? Vrouwen worden overal op hun uiterlijk beoordeeld, om hun talent beter te kunnen negeren. Bij mannen wordt lelijkheid veel gemakkelijker door de vingers gezien.

 

Zondag was het feest in Wimbledon, toen Andy Murray eindelijk de titel won. Maar zaterdag viel er minder te vieren op Centre Court. Terwijl de Française Marion Bartoli, de winnares van het enkelspel bij de vrouwen, zich een weg door de massa baande om haar vader te omhelzen, vond presentator John Inverdale het nodig een opmerking te maken over haar uiterlijk. Wat anders? ‘Zou Bartoli’s vader, toen ze een klein meisje was, hebben gezegd: jij zult nooit een schoonheid zijn, nooit een Sharapova, en dus moet je maar een vechtertje worden?’ Hij was zelfs zo gemeen de woorden in de mond van haar vader te leggen. Arme Bartoli, niet eens mooi genoeg voor papa.

Zou papa zich op dat moment van opperste geluk hebben geschaamd omdat Inverdale zijn Marion niet sexy vond? Ik wist niet dat het professionele vrouwentennis diende om mannen geil te maken als de zon schijnt. Ik wist zelfs niet dat Inverdale het recht had om zich aan Bartoli’s uiterlijk te ergeren – een uiterlijk waarop trouwens niets aan te merken is. (Ze ziet er leuk uit – ook al is dat natuurlijk niet belangrijk – maar wie ziet er tegenwoordig nog ‘leuk’ genoeg uit, in deze tijden van saaie, homogene schoonheid?) Ik wens het Andy Murray niet toe dat hij dezelfde groteske behandeling moet ondergaan. Maar dat het bij hem niet gebeurt, is natuurlijk opmerkelijk.

Gentlemen prefer blondes

Inverdale had vroeger al gezegd dat kritiek op Bartoli’s uiterlijk ‘vriendelijk bedoeld’ was en dat zij een ‘ongelooflijk rolmodel is voor mensen die niet met alle eigenschappen van natuurlijke atleten zijn geboren’. Je zou denken dat Wimbledon winnen een teken is dat je juist wel alle attributen van een natuurlijke atleet bezit. Maar helaas vindt Inverdale Bartoli niet sexy. En dus is ze van geen tel. Of presentatoren Murray seksueel aantrekkelijk vinden, is geen zaak voor de BBC, en in zijn geval weten ze dat.

Bartoli heeft de boodschap perfect begrepen. ‘Ik ben niet blond, dat klopt’, zei ze, toen ze over de opmerking hoorde. Ach ja, blond. Blond haar hebben is een pluspunt voor tennisspeelsters, als het je niets kan schelen wie wint – en ik denk niet dat het Inverdale veel kan schelen, het is tenslotte maar vrouwentennis. Als het spel oninteressant is, omdat het door vrouwen wordt gespeeld, kun je net zo goed over echt belangrijke dingen praten. Wie zou de superblonde Anna Kournikova vergeten, die Wimbledon nooit heeft gewonnen maar er zo geweldig uitzag, zelfs als ze verloor, dat de kranten aan haar kleefden als was ze een pot honing?

Wat kun je zeggen? Sommige mensen zullen het een terloopse opmerking noemen. Als er wordt geroepen dat Inverdale moet plaatsmaken voor een presentator die niet meteen naar de haarkleur van een sportvrouw kijkt – of naar haar kruis – zal hij een slachtofferrol krijgen. Dan zal hij de zondebok zijn van een radicaal feministisch complot dat seks wil verbieden, en plezier, en blond haar, vlechten (waarom ook niet?), minirokjes, lolly’s, een zweempje zweet. Zoveel tennisvrouwen lijken op poppetjes dat het bijna vanzelf spreekt dat een presentator, verblind door zijn idiotie, een vrouw met een (seks)pop verwart.

Murrays neus

Inverdales opmerking, terloops of niet, zegt iets over de ruimere cultuur. Seksisme en expliciet commentaar over het lichaam van vrouwen zijn nog altijd aanvaardbaar. Dat het in de sportwereld gebeurt, waar vrouwen winnen omdat ze sterk zijn, maakt de belediging alleen maar groter. Vrouwen worden overal op hun uiterlijk beoordeeld, om hun talent beter te kunnen negeren. Bij mannen wordt lelijkheid veel gemakkelijker door de vingers gezien.

Er is geen gebrek aan seksistische opmerkingen en beeldmontages over vrouwensport. Het is een vunzig allegaartje van kleinering, onvermogen, wrok en lust. Ze hadden Inverdale moeten ontslaan, maar zondag leuterde hij weer opgewonden over Murrays triomf. Zonder te vertellen of de grootte of de vorm of de plaats van Andy Murrays neus een pijnpunt is voor hemzelf, voor Murrays moeder of voor de rest van de wereld.