‘In stilte hoopt iedere treinbestuurder om dit nooit te moeten meemaken’
Foto: BELGA

Zelfdodingen op het spoor zorgen voor veel vertragingen en een enorme financiële impact. Maar ook treinbestuurders kunnen er enorm onder lijden, zoals ook Dany Goessens, die al 35 jaar met de trein rijdt. Op zijn weblog brengt hij een aangrijpend verslag van deze vaak onderbelichte kant van het verhaal.

‘Tijdens mijn carrière heb ik 4 aanrijdingen meegemaakt en 1 bijna aanrijding’, klinkt het. Niet verwonderlijk, want een ‘persoonsongeval’ gebeurt volgens de blogger bijna dagelijks. ‘In stilte hoopt iedere treinbestuurder om dit nooit te moeten meemaken.’

Goessens vertelt over de dag van zijn voorlaatste dodelijke aanrijding. ‘Af en toe herbeleef ik die nog eens alhoewel het intussen meer dan 10 jaar geleden is.’ De dag begon zonnig, maar had ‘desastreuze gevolgen’.

Het verhaal gaat over hoe Goessens het meemaakte dat een persoon door gesloten slagbomen wandelde en in het midden van het spoor halt hield. ‘Hij draaide zich in de richting van mijn aanstormende trein en bleef perfect in ‘geef acht’ houding staan.’ In een reflex gaf de bestuurder 'noodremming', maar een aanrijding was niet meer te vermijden.

‘Harde klap’

‘De persoon bleef mij recht aankijken, hij keek recht in mijn ogen en ik vergeet nooit van mijn leven die intense trieste blik, er straalde geen enkele emotie uit, geen angst, geen opwinding, enkel een diepe triestheid. Hij bewoog zich absoluut niet ! Ik klaksoneerde en maakte waaiende bewegingen naar de persoon, alsof ik hem daarmee van het spoor kon duwen. Niets hielp, hij veroerde geen vin en bleef staan pal in het midden van mijn spoor. Zijn trieste ogen priemden door mijn venster… De klap was onvermijdelijk en kwam hard aan.’

Goessens vermijdt de gruwelijke details, maar het is duidelijk dat de gebeurtenis hem zwaar aangreep. ‘Het is een geluid dat je nooit meer vergeet’, verzekert hij. ‘De politieagent bood mij een sigaret aan die ik spontaan weigerde, dat was wel het laatste waar ik behoefte aan had.’ Hij was dan ook blij toen iets later een bevriende treinbestuurder op de plaats toekwam.

Taxi

De man beschrijft hoe hij na het ongeval aangesproken werd door een vrouw die wilde weten hoe lang de trein nog zou stilstaan. Dat zou nog wel even duren, had hij verduidelijkt, en de vrouw eiste prompt dat er voor haar een taxi opgeroepen werd. ‘Dat er een verminkt lijk onder haar rijtuig lag raakte haar totaal niet. Zo is het leven nu eenmaal zeker?’ Gelukkig was de tweede vrouw die hem aansprak behulpzamer: ‘een jonge dame op weg naar haar werk, ze was verpleegster en zei me dat ze beschikbaar was indien ik of iemand anders hulp nodig had’.

Goessens hekelt het gebrek aan psychologische ondersteuning destijds, maar zegt dat de tijden intussen veranderd zijn. ‘De NMBS heeft gezorgd voor een procedure die maakt dat bestuurders die dergelijke traumatische gebeurtenis tegenkomen volledige ondersteuning krijgen vanaf de plaats van het ongeval tot ze terug thuis zijn. Er wordt gezorgd voor opvang nadien en indien nodig staan er zelfs psychologen paraat om de bestuurder bij te staan’.

 

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 02/649 95 55 of de website www.zelfmoordlijn.be. Ook Tele-Onthaal is 24u/24 bereikbaar voor een gesprek, telefonisch op het gratis nummer 106 of online via www.tele-onthaal.be.