Dat multinationals als Monsanto de wereld niet zullen redden is absoluut waar, zegt Koen Van Deun, maar de gruwelijke verhalen die de ronde doen over de producent van genetisch gemodificeerde granen zijn met meer dan één korrel zout te nemen.

 

Wie? Creatief directeur van een Antwerps reclamebureau.

Wat? Wat ongerept is smaakt eerlijker, zo lijkt het, maar de honger helpen we de wereld niet uit door 100 procent bio te gaan.

 

Beste betoger die zaterdag meestapte in de internationale mars tegen multinationaal monster Monsanto. Ik heb goed en slecht nieuws voor u.

U mag de volgende keer gewoon thuisblijven. Dat was het goede nieuws. Het slechte nieuws is namelijk dat u voor niks op uw vrije zaterdag naar Brussel bent gereden. Hoewel uw motivatie nobel, bewonderenswaardig en correct was, bleken de argumenten die u zo eloquent op uw spandoeken pende dat allerminst.

Er gaan inderdaad verschrikkelijke verhalen rond over Monsanto. Claims die gretig door duizenden sites als naturalnews.com of marchagainstmonsanto.com verspreid worden en die elk welkdenkend mens zo naar zijn blanco spandoeken doen grijpen. Het enige probleem is: er is niks van aan.

Neem nu die terminator seeds. Genetisch gemodificeerde granen die maar één oogst meegaan zodat boeren elk jaar opnieuw bij Monsanto moeten aankloppen. Gruwelijk! Gene use restriction technology heet dat en het werd, hou u vast, nooit geïmplementeerd. Er rust sinds 2000 zelfs een moratorium op van de United Nations Convention on Biological Diversity. Dat vertelde uw favoriete anti-ggo-website u waarschijnlijk niet. Zaad jaarlijks heraankopen gebeurt natuurlijk wel, maar dat is een praktijk die al decennia standaard is bij boeren, gemodificeerde granen of niet. Het proces van herwinnen en herwerken van eigen zaad is vaak gewoon economisch niet lucratief voor een boer.

Tumoren als tennisballen

Misschien stormde u de straat op door die befaamde rattenstudie van Séralini die anti-ggo websites zo graag aanhalen. U weet wel, die waarnaast steevast een foto prijkt van knaagdieren met tumoren als tennisballen. Hebben ze u erbij verteld dat de ratten in kwestie speciaal gekweekt worden voor onderzoek naar tumoren en dat dit soort kwaadaardige golfballen ook zonder gemodificeerde granen wordt verwacht? Of dat de studie inmiddels methodologisch zo is onderuitgehaald dat ie in het beste geval enkel als bewijs kan dienen voor wetenschappelijke fraude. In het slechtste geval voor beschamende incompetentie.

Stuk voor stuk blijkt elk argument dat ik de voorbije week in kapitalen op m’n Facebook-wall mocht lezen ofwel compleet uit de lucht gegrepen ofwel zo makkelijk doorprikbaar dat het me verbaast dat u het zelf niet hebt ontdekt toen u kritisch naar wat meer informatie googelde. Want dat hebt u natuurlijk gedaan. Toch?

Ik begrijp uw frustratie, beste betoger. En ik bewonder uw inzet. Het zou fijn zijn mocht er ergens een Doctor Evil of Krimson rondlopen wiens kwaadaardige plannen we enkel moeten dwarsbomen en alles komt goed. Maar zo makkelijk is het niet.

Uw intenties zijn nobel. De wereld zou inderdaad beter af zijn als de voedselproductie democratischer verdeeld was. Als gewassen méér opleverden met minder vervuilende pesticiden en schadelijke meststoffen. Laat dat nu nét het doel zijn van genetisch gemanipuleerde gewassen. U wil liever gewoon puur biologische landbouw zonder pesticiden en meststoffen? Dat kan. Dan moet u enkel even het regenwoud kappen om plaats te maken voor extra landbouwruimte. Of aan een paar miljard medemensen uitleggen dat er voor hen helaas geen extra eten meer zal zijn, maar dat het uwe nu gelukkig wel op-en-top bio is. Dat zullen ze wel begrijpen.

Recht van Moeder Natuur

Een van de echte redenen waarom Monsanto de plak zwaait, is net onze verwende vraag naar puur natuurlijke producten. De illusie dat alles wat ongerept recht van Moeder Natuur komt (alsof er zoiets bestaat) ook beter, lekkerder en gezonder is, en de wetenschappelijk weinig plausibele angst voor gentechnologie, maakt dat genetisch gemodificeerd graan aan steeds strengere voorwaarden moet voldoen. En wie kan er nu net dat kostelijke onderzoeks- en selectieproces makkelijk betalen? Juist, grote spelers als Syngenta, Dow, en Monsanto. Of hoe de groene beweging goedbedoeld het pistool op eigen voet richt en juichend de trekker overhaalt.

Ik ben net als u geen fan van grote multinationals die winst maken met voedselproductie. Daar heb ik geen extra hysterische drogredenen voor nodig. En ik word net als u niet graag voorgelogen. Daar word ik kwaad van. Zeker als de mensen, websites of bewegingen die het doen zichzelf tegelijkertijd nog eens op de borst kloppen en beweren dat ze wereld redden. Terwijl ze eigenlijk op het gebied van voedselproductie al jaren het tegenovergestelde doen. In een wereld waarin nog steeds veel te veel mensen honger lijden, vind ik dat oneindig veel verwerpelijker dan een multinational met winstoogmerk en een pr-probleem.