't verdriet van de seculier

De heiligverklaring van pater Damiaan in Rome was zoveel meer dan een intiem, religieus moment. Het was ook een publiek gebeuren, een Belgische hoogmis en een controversieel politiek statement. Daar hebben het staatshoofd zelf, de voorzitters van Kamer en Senaat, de premier en vele ministers, inclusief de titularis van Defensie, voor gezorgd. Met zijn allen schaarden ze zich die dertiende oktober rond het altaar in de Sint-Pietersbasiliek, al eeuwen lang de krachtcentrale van de katholieke kerk. En er was meer. De dag voordien, terwijl de koningin - met witte hoofddoek - vertederd toekeek, knielde Albert voor de paus en legde hij het vermoeide koninklijk hoofd in de gewijde handen. Goed voor een gouden medaille, een volle aflaat en twee pauselijke paternosters. Een deel van het soevereine volk had bedenkingen bij die koninklijke demarche. 'Albert die knielt en Paola die het wit uniform van de katholieke vorstinnen draagt', aldus Bernard Fondu, grootmeester van de vrijmetselaarsloge het Grootoosten in 'Le Soir', 'waar is de staatszin?'

© mh
De massale Romevaart van de Belgische politieke fine fleure trok des te meer de aandacht, omdat andere landen het zoveel discreter aanpakten. Spanje, dat nochtans beduidend meer katholieken dan België ...