het laatste oordeel

Annemie Struyf

Het huis van de moskee is voor mij de Honderd jaar eenzaamheid van het Midden-Oosten. ‘Alef Lam Miem.' Of: ‘Er was eens'. Zo begint Kader Abdolah zijn verhaal. Wat volgt, leest als een sprookje. Ik kreeg het boek in 1997 van Phara de Aguirre voor mijn verjaardag. Ik geef haar meestal cd's en zij kiest altijd zorgvuldig boeken voor mij uit. Prachtig aan Het huis van de moskee is dat je verschillende genres in één leest. Het is boven alles een familiesaga die zich afspeelt in Iran. Je krijgt de sfeer, de kleur van het land mee en tegelijkertijd heb je ook het pageturner-gevoel. Je móét weten wat er met die familie gebeurt. Ik voed me graag met fictie, maar zelden is het zo geschreven dat er een echte wereld voor je opengaat. Ja, lees dan non-fictie, kun je zeggen, maar dat is dan weer vaak zo saai.'

‘Kader Abdolah mengt hier het beste van de twee. In de eerste plaats is het onwaarschijnlijk meeslepende literatuur, maar je krijgt ook een analyse van het Iran aan het einde van de jaren 1960 tot ...