Vijftig dagen vakantie per jaar
Patsy Van Nuffel, in het Centraal Station in Antwerpen: 'De kansen en de doorgroeimogelijkheden maken het werk boeiend.'Wim Kempenaers Foto: © Wim Kempenaers (WKD)
Patsy Van Nuffel (27) is adjunct-stationschef bij Infrabel in Antwerpen-Centraal. Ze is tevreden over haar baan, haar loon en haar vele vakantiedagen.

Van onze medewerker

Jan Bosteels

Negen jaar geleden begon Patsy Van Nuffel haar carrière als onderstationschef bij de Belgische Spoorwegen. Het idee kwam van haar vader, die zijn hele leven als treinbestuurder heeft gewerkt. 'Er waren in die tijd nog niet zoveel vrouwen bij het spoor. Het leek een mooie uitdaging. Ik heb het me nog geen seconde beklaagd.' Ze heeft er evenmin spijt van dat ze geen hogere studie heeft gedaan.

Nadat ze voor haar toegangsexamen was geslaagd, werd Patsy Van Nuffel een jaar opgeleid. 'Ik begon als onderstationschef in stage, met zo'n 1.700 euro bruto per maand. Een jaar lang volg je een opleiding die uit drie modules bestaat. Daarna volgen heel wat examens voor je jezelf “onderstationschef, kunt noemen.'

Zijn er raakpunten met het werk van haar vader? 'Onderstationschef is iets heel anders dan treinbestuurder. Die laatsten zitten in hun eentje in hun stuurpost, van ons wordt verwacht dat we in team werken. Ik werk heel graag met andere mensen samen. Ik werd eerst ingeschakeld op het perron, waar de onderstationschef toeziet op het vertrek van de treinen, de aansluitingen verzekert en de reizigers bijstaat. Na een paar jaar mocht ik in een seinhuis aan de slag. Daar ben je verantwoordelijk voor de coördinatie van het treinverkeer. De onderstationschef leidt een team van operatoren en speakers. Samen zorgen we ervoor dat het treinverkeer vlot verloopt.'

De jonge vrouw ondervond geen moeilijkheden om samen te werken met personeelsleden met meer ervaring. 'Je moet mens zijn met de mensen. Ik liet duidelijk verstaan dat ik nog veel moest leren, maar ik ben ook heel leergierig. Als je dan later een beslissing neemt, hebben mensen daar begrip voor. Als er storingen zijn, moet je knopen durven door te hakken. In het begin is dat niet gemakkelijk, maar je groeit ook in je werk. Het is een voordeel om op het perron te beginnen - zo leer je die schakel van de ketting al kennen en weet je wat een seinhuis zoal doet.'

Hoe is het om als vrouw in een mannenwereld te werken? 'In het begin was dat even aanpassen en moest ik me bewijzen als jong meisje. Ondertussen werken er veel meer vrouwen bij de spoorwegen en heb je in het Antwerpse bijvoorbeeld meerdere vrouwen per shift in zowat elk seinhuis.'

Na vier jaar werd Van Nuffel gepromoveerd tot adjunct-stationschef. 'Er zijn veel doorgroeimogelijkheden bij de spoorwegen. Via zelfstudie kun je je voorbereiden op de selectieproeven.' Als adjunct-stationschef is zij verantwoordelijk voor de opleiding van het personeel, dat regelmatig wordt bijgeschoold rond vernieuwde jobinhoud, klantvriendelijkheid en veiligheid. Vroeger werkte ze in een ploegenstelsel, nu klopt ze de gangbare kantooruren.

Als vastbenoemde is ze tevreden over haar loon, zo'n 1.800 euro netto per maand. Waar geeft ze haar geld aan uit? 'Zoals elke vrouw hou ik van shoppen. Kleren en schoenen koop ik toch wel elke maand. Soms is het wat overdreven. Er zijn maanden dat ik elke week naar de winkel ga en iets vind, en dan kom ik soms aan 300 à 400 euro per maand. Tegelijk probeer ik ook goed te sparen, dat heb ik van thuis uit meegekregen.'

Als medewerkster van Infrabel - de infrastructuurbeheerder van het spoorwegennet die deel uitmaakt van de NMBS-groep - heeft Patsy Van Nuffel een vrijkaart voor de Benelux en recht op één Thalys-ticket per jaar. 'Ik hou van reizen. Het liefst ga ik er meerdere keren per jaar een week tussenuit met mijn vriend: af en toe een citytrip of eens een weekendje Londen. Wij hebben, vind ik zelf, heel wat vakantie. In mijn functie, met negen jaar anciënniteit, gaat het om vierentwintig vakantiedagen en zesentwintig extra vrije dagen als gevolg van de 36-urige werkweek.'

Zijn er ook nadelen? 'Om de dertien weken ben ik een week van wacht. Dat betekent dat ik een week lang 'snachts en in de weekends stand-by moet zijn en kan opgeroepen worden als er een ongeval gebeurt of een zware storing plaatsheeft. Het blijft uitzonderlijk, maar het is me toch al een paar keer overkomen.'

Heeft Van Nuffel de job van haar leven gevonden? 'Ik denk het wel. De kansen die je krijgt en de doorgroeimogelijkheden maken het werk boeiend. De vakopleiding geef ik nu zo'n jaar of vijf. Ik vind het heel leuk, maar als ik het morgen beu ben, kan ik in dezelfde functie nog altijd iets heel anders gaan doen. Dat is in weinig bedrijven mogelijk.'

Wat brengt de toekomst? 'Ik denk aan samenwonen en kindjes. Nee, we gaan niet trouwen en een echt trouwfeest zit er niet in, maar een samenwoningsfeest zou wel kunnen. Om me heen zie ik dat mensen hun feest zelf betalen, al zou ik het natuurlijk leuk vinden als mijn ouders het zouden doen. (lacht) Anderzijds heb ik nooit zoals sommigen van mijn vrienden een deel van mijn loon moeten afstaan toen ik nog bij mijn ouders woonde en heb ik daardoor veel kunnen sparen.'