Het verhaal

Een nieuwe winkel voor een nieuwe wereld

Vorig jaar vierde Oxfam Wereldwinkels zijn veertigste verjaardag. Vier decennia na de opening in 1971 is de wereld veranderd. Nu volgt de winkel.
Een nieuwe winkel voor een nieuwe wereld
‘In een oude Wereldwinkel zie je de olijfolie al eens naast cornflakes in het rek staan', zegt Vandersypen. ‘Dat zal in de nieuwste winkel niet gauw gebeuren.'Dries Luyten © DRIES LUYTEN

Van onze redacteur



‘Heeft iemand nog geld bij zich?', roept Walter Vandersypen naar de andere vrijwilligers. ‘Ik had zelf nog 50 euro, en die heb ik al afgegeven. Maar dat is nog niet genoeg.'



Het is een hectische dag in de Leuvense Parijsstraat. Zaterdag opent er de nieuwste vestiging van Oxfam Wereldwinkels, en er moeten nog duizend en één dingen gebeuren. Sommige leveranciers, zoals de man die zonet de ijsjes van Ben & Jerry's binnenrolde, willen blijkbaar contant worden betaald.



‘Ik zoek nog 60 euro', roept Vandersypen even later. De medewerkers halen hun portefeuilles boven, op zoek naar hun laatste euro's om de leverancier te betalen. Uiteindelijk wordt er toch genoeg cash bijeen geschraapt. De ijsjes mogen in Leuven blijven.



En dat is maar goed ook, want de roomijs van Ben & Jerry's is belangrijk in het nieuwe pand. Oxfam Wereldwinkels is op zoek naar een nieuw imago. Een jonge smoel. Hippe ijsjes met koekjesdeeg erin moeten daarbij helpen. ‘Ons klantenbestand is nogal oud', zegt verkoopdirecteur Vandersypen. ‘Onze klanten gaan al mee sinds onze oprichting in de jaren '70.'



Bovendien blijken de idealistische soixante-huitards van toen steeds vaker uit hun wereldwinkel weg te blijven, klinkt het in Leuven. Waarom, dat weten ze in Leuven niet helemaal. Misschien werd het commerciële aspect wat te lang verwaarloosd, klinkt het aarzelend.



Een redactrice van De Standaard , die al sinds jaar en dag kind aan huis is in haar Wereldwinkel, twijfelt echter geen seconde. ‘Het zijn daar allemaal oude pekes bijeen', zegt ze. Zelf was ze er ook geruime tijd vrijwilliger. ‘Jonge mensen zijn er niet. Het gaat daar allemaal zo traag. Zo loom', zucht ze.



Ommezwaai



Die duffe inertie komt haar ondertussen de keel uit. Ze gaat er enkel nog naartoe uit loyaliteit. ‘Dat geitenwollensokken imago, dat was in de jaren 70 helemaal oké. Toen waren er ook veel geitenwollen sokken. Maar nu werkt dat missionaris-imago niet meer.'



Ze vraagt zich hardop af of de uitstroom van stilaan gepensioneerde medewerkers en klanten wel voldoende wordt gecounterd door een jonge instroom. ‘Mijn dochter is er nu nog medewerkster, maar ik weet niet hoe lang ze dat nog zal volhouden. Haar vuur is een waakvlammetje geworden. Het mijne ook.'



Hoog tijd dus om dat imago om te keren. De fonkelnieuwe winkel in Leuven is alvast een duidelijke stap in die richting. Een nieuw pand, een nieuw interieur. Daarvoor werd er samengewerkt met het bureau ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer