een onbekende eerste minister van een klein land

Eerder Blair dan Van Rompuy

Als er geen kink in de kabel komt, ziet het ernaar uit dat Herman Van Rompuy voorzitter van de Europese Raad wordt. Een verdedigbare keuze? Wij vroegen het aan DAVID RENNIE, EU-columnist voor het Britse blad ‘The Economist'.
Eerder Blair dan Van Rompuy
Als Herman Van Rompuy dan toch geen ‘president' van de Europese Unie zou worden later deze maand, dan wordt hij minstens een voetnoot in de Europese geschiedenis. Van Rompuy zette een unieke prestatie neer voor een Belgische eerste minister: hij werd getipt voor een Europese topfunctie zonder dat de Britten daar meteen een veto tegenover stelden. De Britten gaan zelfs verder. Ervaren Britse functionarissen zeggen dat de Belgische eerste minister ‘indruk maakt' en ‘schrander' is. Enkele maanden geleden verliep een eerste meeting tussen Van Rompuy en Gordon Brown naar verluidt uitstekend. Jean-Luc Dehaene en Guy Verhofstadt geloven hun oren vast niet. Ze breken zich het hoofd over hoe hun opvolger gevrijwaard bleef van de Londense storm van kritiek die zij wél over zich heen kregen toen ze een Europese topfunctie ambieerden. Het moet aan de haiku's liggen.



Maar Japanse poëzie heeft hier niks mee te maken. Van Rompuy's (relatieve) populariteit in Groot-Brittannië blijkt een gecompliceerder fenomeen.



We kunnen die populariteit deels toeschrijven aan de mens Van Rompuy. Toen zijn naam voor het eerst opdook als mogelijke topman van de Europese Raad repten diplomaten en journalisten zich om meer te vernemen over een man die luttele weken geleden nog onbekend was buiten de Benelux. (Zijn plotse vlucht blijkt ook uit zijn quotering van 33-1 bij de Ierse bookmaker Paddy Power op 29 oktober, als kanshebber om voorzitter van de Europese Raad te worden. Vier dagen later waren Van Rompuys kansen al gestegen tot 3-1. Hij is nu de favoriet.)



Uit zijn politieke loopbaan maken we op dat hij een atlanticus is die achter Amerikaanse kernwapens op Belgische bodem stond. EU-waarnemers met thuisbasis in België stelden goedkeurend vast dat deze rustige man een einde maakte aan de regeringscrisis die hun gastland deed wankelen. Voor de Britten was het van cruciaal belang dat hij Verhofstadts droom van de Verenigde Staten van Europa niet deelde. Van Rompuy lijkt gematigder met zijn euro-enthousiasme. Meer een realist dan een idealist. Belangrijk, want precies de Britse angst voor Belgisch ‘eurofanatisme' lokte vroeger een Brits veto uit tegen Dehaene en Verhofstadt: het Britse wantrouwen tegenover Belgische politici is eerder op ideologische dan persoonlijke meningsverschillen gestoeld ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer