'Het beste moet nog komen'
Patrik De Haes.Lieven Van Assche/imagedesk Foto: © Imagedesk / Lieven Van Assche
Na een internationale carrière in de farma-industrie staat Patrik De Haes aan het hoofd van het biotechbedrijf ThromboGenics.

Van onze medewerker

U studeerde geneeskunde, maar ging later de marketing bij Sandoz leiden en behaalde een MBA. Bent u meer ondernemer dan arts?

'Dat is langzaam zo gegroeid. Maar zeven jaar op die banken zitten, dat blijft in je kleren hangen. Het is net de combinatie die het interessant maakt. Het streven blijft hetzelfde: mensen beter maken. In de VS stond ik aan het hoofd van een bedrijf dat diabetespompen produceerde, de beste behandeling van type-1 diabetes, waarmee we de levenskwaliteit van talloze mensen hebben verbeterd. Doing well by doing good, het is mooi als je dat in de praktijk kunt brengen.'

ThromboGenics-voorzitter Désiré Collen omschreef uw bezoldiging ooit als financieel aantrekkelijk maar niet belachelijk genereus.

'Ik ben in 2006 gestart als ceo voor 180.000 euro per jaar cost to the company. Het was lang geleden dat ik zo weinig had verdiend. (lacht) Ondertussen is het basissalaris opgelopen tot 311.000 euro, met daarnaast nog opties, die ik sinds 2008 niet meer heb uitgeoefend. Van mijn eigen geld heb ik ook nog 30.000 aandelen gekocht. Het is een correct loon en de aandelen en de opties vertegenwoordigen een mooi bedrag, maar we hebben ook de beleggers tevreden gesteld: het aandeel is op vijf jaar in waarde vervijfvoudigd. Ik hoor niemand klagen.'

Door deels in opties vergoed te worden, neemt u zelf ook risico.

'Dat heb ik altijd gedaan. Ik werkte in de VS voor Disentronic, een Zwitserse holding. Toen het bedrijf naar de beurs trok, heb ik er al mijn geld ingestoken. Het ging niet om een groot bedrag, maar ik geloofde erin en het is goed afgelopen. Doen waarin je gelooft, vind ik erg belangrijk.'

Met zo'n investering zondigt u wel tegen de basisregel van de spreiding van beleggingen.

'Ik ben niet goed in het beheren van mijn geld, spendeer er weinig tijd aan en kan me er niet druk in maken. Voor mijn pensioen heb ik gezorgd via een beleggingsportfolio bij de bank, waarover ik vier keer per jaar met de bankier overleg en verder niet naar omkijk. Ik heb nu een zelfstandigenstatuut en heb in het verleden altijd te kort in loondienst gewerkt in verschillende landen om een pensioen als werknemer op te bouwen: twaalf jaar in Zwitserland en zeven jaar in de VS. Als goede Belg heb ik wel geïnvesteerd in bakstenen. Vastgoed is niet goedkoop, maar je kan tegenwoordig lenen onder de inflatie.'

De ontwikkeling van ocriplasmine heeft ThromboGenics minder dan 100 miljoen euro gekost. Wat kan het opbrengen en hoe groot is de factor toeval?

'Ocriplasmine belooft een mooie cash-generator te worden van meerdere tientallen miljoenen euro per jaar. Via de voorafbetaling voor onze deal met Alcon ter waarde van 75miljoen euro hebben we het grootste deel van de ontwikkelingskosten al teruggewonnen. Dat bedrag is onvoorwaardelijk en geeft hen het recht het middel in Europa op de markt te brengen. Als de toelating daarvoor wordt verleend, ontvangen we nog eens 90miljoen plus royalty's. De kans dat het medicijn op de markt komt, is nu groter dan 90procent, maar gedurende de aanvangsperiode van de ontwikkeling was de kans statistisch lange tijd erg laag. Ook de laatste hindernis blijft onvoorspelbaar, maar wij geloven dat het zal lukken en oogartsen en patiënten zijn enthousiast. Het geheim van ons succes zit hem niet in toeval, maar in goede wetenschap en veel ervaring.'

In de eerste helft van 2011 halveerde het aandeel-ThromboGenics bijna in waarde (van bijna 23 naar 13,25 euro). Wat dacht u toen?

'Fundamenteel was er niets aan het bedrijf veranderd. Het was een koopmoment. In tijden van crisis worden biotechaandelen gedumpt omdat ze als risicovol worden beschouwd. Ik heb me daar nooit ongerust over gemaakt. Als het water wegloopt uit de de haven zakken alle boten, groot of klein. Het helpt niet om te panikeren.'

Hoe lang blijft ThromboGenics nog onafhankelijk? Met bijna 75procent aandelen op de markt lijken jullie makkelijk overneembaar.

'Dat is het grootste gevaar van een lage aandelenkoers en het enige dat ons dan nerveus maakt. Maar de deal met Alcon beschermt ons tegen overnames: we hebben de witte ridder al in huis. Dat we zo'n goede deal hebben kunnen sluiten, iste danken aan het feit dat we niet wilden verkopen. Dat maakt je veel meer gegeerd.'

www.thrombogenics.com