De terugkeer van Lisa Simpson

Eerst was er het essay van Bart De Wever. Vervolgens reageerden een socioloog, een politicus en historici. Omdat die op de vingers werden getikt, neemt GITA DENECKERE, zelf historica, hun verdediging op zich: engagement is geen exclusief voorrecht van wie het ‘juiste' gedachtegoed in huis heeft.
De terugkeer van Lisa Simpson

In alle ophef over het essay van Bart De Wever (DS 24 maart) vergeten we dat de hoogbegaafde Lisa Simpson gebuisd werd voor haar essay dat de waarheid over Jebediah Springfield vertelde. Ze werd uitgemaakt, beschimpt en vernederd door de verbeelde gemeenschap die zich rond de heldhaftige stichter had gevormd.



Iets dergelijks gebeurde vorige week ook met de ‘drie jonge historici' die in de pen kropen om te reageren op de opinie van de N-VA-voorzitter (DS 5 april) . De interactieve opinierubriek op De Standaard online biedt daar een mooie staalkaart van. Elk zijn gedacht natuurlijk.



Het is prachtig hoe de nieuwe vormen van communicatie de opiniepagina's verrijken en de maatschappelijke discussie aanwakkeren. Maar het stuit me als historica, professor en geëngageerde burger tegen de borst hoe Eric Defoort de pretentie heeft ‘dit interessante debat af te ronden' door wild en warrig om zich heen slaand pedagogische tikken uit te delen. Hoe hij zijn autoriteit van ‘em. prof. dr.' aanwendt en zich aanmatigt om Koen Aerts, Berber Bevernage en Lore Colaert tweede zit te geven (DS 6 april) . Louter omdat ze hun afwijkende opvattingen in dit identiteitsdebat niet onder stoelen of banken steken. Alsof het linkse kleuters betrof. De kern van hun betoog was ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer