'Op de tribune dacht ik vaak: wat doe ik hier?'

Bij Chelsea kreeg Romelu Lukaku (19) dit seizoen amper kansen om te schitteren en daarom zou de spits van de Rode Duivels zaterdag zo graag scoren op Wembley tegen Engeland. Gisteren gaf hij voor het eerst toe dat hij dit jaar dikwijls ontgoocheld was in Chelsea en dat hij straks met de trainer een gesprek wil over zijn toekomst.
'Op de tribune dacht ik vaak: wat doe ik hier?'
Romelu Lukaku.rr
Vorige zomer was het alsof Romelu Lukaku de ware liefde had ontdekt. Na een miljoenentransfer ruilde de tiener Anderlecht voor Chelsea, de club waarvan hij altijd had gedroomd en waar zijn grote idool Didier Drogba voetbalde. Maar een jaar later heeft Lukaku slechts drie basisplaatsen, negen invalbeurten en nul goals bij de A-ploeg op zijn teller. De spits zat meer op de tribune dan hem lief was. 'In het begin was ik alleen maar euforisch omdat ik eindelijk bij Chelsea zat', aldus Lukaku. 'Dat wowgevoel is nu wel wat weg.'



Is je liefde voor Chelsea geslonken?



'Toen ik naar Chelsea overkwam, had ik wel verwacht dat ik een jaartje tijd nodig zou hebben om zaken bij te leren. Ik heb het dan over positiespel, beweeglijkheid, acties maken. Ik kon op elk vlak nog verbeteren. Toch had ik het gevoel dat ik mij heel snel manifesteerde en op training aantoonde dat ik genoeg kwaliteiten heb voor de Premier League. Bij mijn eerste basisplaats tegen Fulham kreeg ik van de kranten zelfs de beste punten van alle Chelsea-spelers, maar er kwam helaas nooit een vervolg.'



Je zat te vaak op de bank of in de tribune.



(onverstoorbaar) 'Op training voelde ik mij nochtans beter dan de voorbije twee jaar bij Anderlecht. Ik ben veel beweeglijker geworden en ging van 99 naar 93 kilo. In Brussel at ik geregeld nog een dürum of een hamburger van MacDonalds, maar sinds ik in Engeland speel, eet ik gezonder. Ik eet nu slaatjes en zalm, iets wat ik vroeger niet eens lustte. Bij de reserven van Chelsea maakte ik op een bepaald moment ook 7 goals in 9 matchen. Omdat Drogba op de Africa Cup zat en Anelka was vertrokken, hadden we in januari zelf maar één spits meer en toch mocht ik toen ook geen minuut meedoen in de A-ploeg. Ik was goed op training, maar kreeg geen platform om mij te tonen. Net als mijn vader was ik toen heel kwaad, maar zoals het een profvoetballer betaamt, heb ik mijn woede voor mezelf gehouden. Ik wilde de boel niet op stelten zetten.'



De eerste ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer