,,Zie ons hier nu zitten.'' In een koets gevolgd door een stoet van minstens 200 Elenaren werden de zusters Jozefienen zaterdagavond naar de avondmis gebracht. Elen bracht op die manier hulde aan de begijnen die na 107 jaar afscheid nemen van de parochie. Alleen zuster Leonarde Roex zal nog regelmatig in Elen te zien zijn omdat zij les blijft geven in de kleuterschool.

De zusters leken net vier prinsessen, die vrolijk wuivend naar het volk, van het klooster naar de misviering werden gebracht. Na zoveel jaren van les geven, troost bieden en geduldig luisteren, laat het vertrek van de zusters Jozefienen ongetwijfeld een leemte achter in Elen. Twee zusters, de opvolgster van de onlangs overleden Norbertha Wouters en kookzuster Georgine Winters, keren terug naar de orde in Sint-Niklaas. Zuster Leonarde Roex neemt haar intrek in een klooster in Dorne maar blijft lesgeven in Elen.

Op het vlak van onderwijs verrichten de zusters Jozefienen waar pionierswerk in Elen, weet Sylvester Colson. Zijn familie is altijd nauw verbonden geweest met de kloosterzusters en hij beschikt over authentieke documenten die ruim honderd jaar oud zijn. ,,In april 1896 werden de zusters naar hier gehaald door de toenmalige pastoor Bremans met de medewerking van de burgemeester, een baron'', vertelt Colson.

Colson toont een handgeschreven brief waarin een van de zusters het relaas doet van de ontvangst in Elen. ,,Ze kwamen met de trein en stapten af aan het station in Elen. Een dorp waarin de mensen een half Duitse spreektaal hanteerden Dat was voor de zusters, die afkomstig waren van Oost-Vlaanderen, al meteen een hele aanpassing. Van het station ging het per koets naar het huis dat de baron hen ter beschikking had gesteld.'' In de brief beschrijft de zuster hun ontgoocheling. ,,Het dak was immers afgewaaid'', weet Colson.


Paardenvijgen
Onder de zestig zusters Jozefienen die het klooster bevolkten, was er eentje die in het collectief geheugen van de Elenaren gegrift is. ,,Zuster Julie Beck, die tussen 1927 en 1965 in het klooster verbleef, is ongetwijfeld de meest markante figuur die we hebben gekend'', vertelt Colson. ,,Zowat heel Elen heeft van haar nog les van gehad.'' Sylvester Colson moet nog smakelijk lachen als hij aan haar terugdenkt.

,,Als er een kar met paard voorbijkwam, stuurde ze steevast meteen een van haar leerlingen naar buiten om de paardenvijgen meteen op te scheppen. Ze onderhield een tuintje en de vijgen waren een uitstekende bemesting voor haar groenten.''

De jongere generatie liep school bij de huidige zusters, die vanaf 6 april definitief afscheid nemen van Elen. Wat er daarna met het gebouw gebeurt, staat nog niet vast. Voorlopig wordt een permanentie ingericht. Dagelijks zal iemand twee uur aanwezig zijn om de parochianen op te vangen.