Hoe krijg je 137 jankende, krijsende prinsessen weer stil? Met die prangende vraag verzamelde Sabine De Vos in het Huis van Alijn een twintigtal kinderen om zich heen. Met haar diepe, dwingende stem las ze hen voor uit het sprookje Van prinsen, prinsessen en een hofnar . De kinderen hingen aan haar lippen. De 17-jarige Emilie Lauwers keek onopvallend toe. Zij schreef en tekende het boek op eigen houtje.

,,Een dubbeltalent'', zeggen de uitgevers. ,,Een zeldzame jonge vogel'', zegt Sabine De Vos. Emilie Lauwers is 17 en blijft rustig onder zoveel enthousiasme. ,,Mijn eerste zorg is nu mijn schoolwerk. Ik wil mijn laatste jaar op Sint-Lucas tot een goed einde brengen.''

Emilie Lauwers: ,,Het was nooit mijn bedoeling om mijn verhaal echt uit te geven, maar nu ik het voor me zie liggen, ben ik wel heel trots. Sabine had mijn tekeningen toevallig bij mij thuis zien liggen en ze wou ze meteen naar haar uitgever brengen.''


Narren
,,Dat zag ik niet meteen zitten. In een natte zomer had ik wat figuurtjes ontworpen: koningen, prinsen, narren. Na de ene tekening kwam er een andere en langzaam ontstond een verhaal. Ik ben toen ook beginnen schrijven, maar meer omdat ik die letters op een blad mooi vond, dan om de tekst zelf. Op aanraden van Sabine heb ik er toch op door gewerkt. Vier maanden later was het af.''

Sabine De Vos: ,,Tekenen is haar leven. Als ik Emilie zo gepassioneerd bezig zie, krijg ik weer vertrouwen in de jongeren. Ik lees regelmatig voor, ook bij pubers, en ik kom vaak droevig weer buiten. Die desinteresse, die houding van het komt wel in orde , daar word ik dus razend van. Als zij de wereld moeten verbeteren...''

,,Emilie is helemaal anders. Geld is niet haar drijfveer, zij is gewoon bezig met mooie dingen. Ik zou het wel fijn vinden om een volgend boek met haar te maken. Zij de tekeningen, ik de tekst. Dat wordt wel wat.''

Emilie Lauwers, Van prinsen, prinsessen en een hofnar, uitgeverij The House of Books, 14 euro.