Bijna twintig jaar stond directeur Roland Ghesquière aan het roer van het Instituut Maria Onbevlekt (IMO) in Wevelgem waar hij op 1 september opgevolgd wordt door Henk Millecamp uit Geluwe. Samenwerking is al die tijd het sleutelwoord gebleven. Hij was niet voor niets de algemeen directeur van de scholengemeenschap Wevelgem, Menen en Wervik. Hier volgt Hugo Demunster van het Sint-Pauluscollege hem op. Een gesprek.



  • Hoe verliep je professionele carrière?
  • Ik was van 1973 tot '82 directeur van de middelbare school Mariënburg in Wervik. Toen die fuseerde met het Sint-Jozefscollege was de jongste directeur op overschot. Ik kon echter meteen aan de slag in het IMO in Wevelgem waar ik op 1 september officieel de fakkel doorgeef aan mijn opvolger die ik de eerste maanden nog graag wil bijstaan in raad en daad. De startperiode van een schooljaar is hectisch en bijzonder belangrijk.

  • Je maakte ook heel wat veranderingen mee?
  • Er was vooreerst de fusie tussen de middelbare en technische school in IMO. In datzelfde jaar gingen we ook enthousiast van start in de VSO-structuur. De samenwerking met het Sint-Pauluscollege, onze buur, was een logische en terechte keuze. Beter de handen in elkaar slaan dan mekaar bevechten als kemphanen. Dan was er de belangrijke uitbreiding van de scholengemeenschap zodat we in de regio Wevelgem-Menen-Wervik zoveel mogelijk richtingen kunnen aanbieden. Dat is voor leerlingen belangrijk maar ook voor leerkrachten een vangnet.

  • Hoe zie jij de jongeren van tegenwoordig?
  • De jongeren zijn absoluut veel mondiger geworden. Ze hebben het vaak niet gemakkelijk. Het aanbod en de verleidingen zijn zo groot dat weerstaan vaak moeilijk is. Het zijn en blijven zoekende mensen die nood hebben aan houvast en richting. De evolutie tegenhouden is onmogelijk. De maatschappij is ook veeleisender geworden. Medezeggenschap en inspraak zijn geen loze begrippen. De neuzen in dezelfde richting krijgen is de opdracht.

  • Hoe is het leven van een directeur van een middelbare school?
  • Zeker niet allemaal kommer en kwel. Er zijn veel mooie momenten maar ook tijden waar je de reglementen strikt moet toepassen en het been stijfhouden. Mijn deur stond altijd open, voor iedereen en samenwerking was de rode draad. Een bijzonder pijnlijk moment was de dood van een leerlinge. Dat zindert na. Maar een directeur heeft ook de handen vol met de vele verbouwingen en herinrichtingen. Een afwisselende job is het wel.

  • En nu, het zwarte gat?
  • Ik hoop van niet. Veel tijd voor hobby's is er al die jaren niet geweest maar ik heb een breed interesseveld. Ik blijf toch een beetje in de onderwijswereld als secretaris van de inrichtende macht van de lagere scholen van Wervik en Geluwe. Anderzijds zijn er Pauline en Philippe, de twee kleinkinderen die nu wellicht nog wat meer aandacht zullen krijgen. Afscheid nemen van de leerlingen en de collega's was even op de tanden bijten, pakkend. Ik bedank iedereen.