'Niemand weet het'
Roland Van der Elst: 'In banken beleg ik niet meer.'Wim Daneels Foto: © Wim Daneels
Roland Van der Elst (75) publiceerde talrijke boeken over beleggen en was 25jaar de drijvende kracht achter de Vlaamse Federatie van Beleggingsclubs (VFB). Hoe pakt hij het voor zichzelf aan?

Van onze medewerker

Een gepensioneerde professor heeft nog een mooi inkomen, want dat bedraagt 75procent van het laatste salaris (over vijf jaar).

Spaart en belegt u nog op uw oude dag ?

'Ja, en ik heb mij nog niet bekeerd tot obligaties. Ik hou van aandelen met een hoog dividendrendement zoals Gimv, Telenet, Mobistar, Belgacom: ze zijn bijzonder talrijk. De dividenden op aandelen zijn nu dikwijls zelfs hoger dan de rente op zeer langlopende overheidsobligaties.'

Is de rente vergeleken met het dividendrendement te laag?

'Men zegt nu dat de rente niet kan stijgen, maar dat is natuurlijk onzin. Langs de andere kant zijn er natuurlijk ook risico's. Maar zelfs als aandelen met 70 of 80procent gezakt zijn, zoals in de jaren dertig, probeerden bedrijven toch een dividend uit te betalen. Ze willen zoveel mogelijke het vertrouwen bewaren. Dat helpt je als belegger zwakke periodes door te komen.'

Belegt u nu anders dan voor de bankencrisis?

'Ja, toch wel. In banken beleg ik niet meer en ook de 'buy and hold'-aanpak heb ik afgezwakt. Ik belegde graag in banken, maar daar heb ik dus een bittere pil moeten slikken. Vroeger waren de leiders van banken de bekwaamste mensen, maar de Amerikaanse cultuur van 'altijd meer' en bonussen heeft dat kapot gemaakt. Ook is gebleken dat, zelfs als je de balansen van banken bestudeert, je er nog het fijne niet van weet.' (Van der Elst is specialist in boekhouden, red).

'Ik heb ook altijd gepleit voor Belgische aandelen. En om via bedrijven zoals Bekaert en Barco op de groeilanden in te spelen. Maar nu beleg ik ook rechtstreeks in die landen. En ik heb ook goud gekocht. Ja, fysiek goud. Waarschijnlijk te weinig. Een paar procenten maar van m'n portefeuille. Goudmijnen heb ik afgezworen.'

U belegt al meer dan 50jaar op de beurs. Hoe bent u begonnen?

'Met mijn eerste centen, dat was in 1958. Mijn eerste aankoop was Union Minière, later ook bekend als Union Misère. Dus geen geslaagde aankoop. En bij Volkswagen sprong ik veel te laat op de trein... geen successen dus. Maar dat is net goed: als je direct wint, denk je dat je het kan en dan gaat het pas echt mis.'

Is alles nu onzekerder dan vroeger?

'Ja, ja... enorm! En complexer. Het kleinste bericht kan een enorme impact hebben. De psychologie speelt ook meer dan vroeger.'

Wat met Europa ?

'Ik zal niet zeggen dat het hier om zeep is, maar ik maak me toch grote zorgen. Wie zal later de pensioenen betalen als we hier op brugpensioen gaan op 50? En wij moeten concurreren met landen als China. Die bedrijven stoten snel door naar de top. Zelfs voor onze schulden hebben we ze nodig.' (China kocht pas nog Spaans schuldpapier, red.)

Wat is het belangrijkste dat u geleerd heeft uit 50jaar beleggen?

'Dat niemand het weet. En ook de banken niet, hé. Hoe zou het dan kunnen dat beleggingsadviseurs van banken hun klanten opbellen en hen om tien uur de volgende dag de perfecte beleggingen aan de hand doen? Maar zo doen ze het, hé! Daarom durven mensen niet meer buiten een spaarboekje. Maar voor geld dat je langer kan missen, is dat ook niet goed.