Iran, een 'kleurenrevolutie' binnen de lijntjes?

De kwestie is niet of de Iraanse oppositie van buitenaf gesteund is. Dat is ze volgens BRUNO DE CORDIER zeker, onder meer door de regering-Bush. Interessantere vragen zijn of de revolutie doorbreekt en of haar buitenlandse supporters krijgen wat ze beogen.
Hoe spontaan en hoe onafhankelijk waren de protesten tegen de verkiezingsuitslag en het regime in Iran? Dat het regime ze snel afdoet als een diabolische samenzwering van de westerse inlichtingendiensten en Israël om het land te destabiliseren, is geen verrassing. Ook op het internet gonst het intussen ook van complottheorieën uit diverse hoek. Langs de andere kant moeten we ook niet naïef zijn. Met zijn gas en olie daar tussen de Golf en Eurazië is Iran te strategisch. Voor veel Iraniërs met wie ik sprak, is dat net het oude probleem van dit land. De moderne geschiedenis van Iran telt verschillende voorbeelden van machthebbers die door toedoen van externe machten zijn afgezet, te beginnen met premier Mossadeg. Vandaag hopen bepaalde groepen en strekkingen wel degelijk om munt te slaan uit de huidige situatie in Iran. Ik denk aan figuren binnen de Iraanse diaspora die met de familie en notabelen van de vroegere sjah verbonden zijn, of aan gefrustreerde neoconservatieven in de VS.



Bovendien zijn er verschillende, recente voorbeelden van regimeveranderingen door extern gestuurde protestbewegingen. Dat is een gangbare vorm van 'oorlogsvoering' via tussenpartijen. In juni 2008 meldde The Washington Post dat de vorige VS-administratie zo'n 400 miljoen dollar had vrijgemaakt voor een reeks activiteiten tegen het Iraanse regime, van nucleaire spionage tot het steunen van diverse opposanten, en van separatisten onder minderheden zoals de soennieten in het zuidoosten. Dat betekent niet, dat wat zich de laatste weken in Iran afspeelde allemaal cynische manipulatie of de fout van 'dé CIA' is. Er bestaat wel degelijk frustratie aan de basis door de economische toestand, die verergerd is door de dalende olieprijzen. Bovendien is na dertig jaar islamitische republiek ook een generatie opgegroeid die de tijd van de sjah niet meemaakte en andere aspiraties heeft.



Sommigen zien een ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer