'Werk is het nieuwe statussymbool'
Foto: Jobat.be
Zonder werk is het alsof we geen leven hebben, zegt filosoof Alain de Botton. Toch is geluk op de werkvloer schaars en kwetsbaar.

To work or not to work, dat lijkt wel dé vraag in deze tijden van crisis. Na een massale ratrace naar de ultieme job, volgt nu voor velen ontnuchtering. Of er iets rot was in jobland? En of, vindt de Botton. "Als de crisis iets bloot legt, is het dat werknemers er zijn om winst te maken."

Ook 2010 wordt wellicht een crisisjaar. Beïnvloedt dat hoe we tegen werk aankijken?

"Werknemers ondervinden aan den lijve hoe fragiel werk is. De crisis is voor miljoenen werknemers op een ware ramp uitgedraaid. Maar er zit een positieve kant aan. Onze samenleving is de eerste die gelooft dat een mens gelukkig moet worden van zijn job, dat je werk dé manier is om je persoonlijkheid te ontwikkelen, om iemand te worden. Door de crisis stellen we die torenhoge verwachtingen naar beneden bij."

Moeten we ons dan maar tevreden stellen met een baan die de rekeningen betaalt, maar die ons eigenlijk niet boeit?

"Iedereen wil een job die hij graag doet. Slechts weinig mensen slagen daarin. Moet iedereen daar dan toch naar streven? Je droomjob niet te pakken krijgen, wordt dan als een persoonlijke nederlaag gezien. We moeten daarin iets milder voor onszelf zijn. Je moet maar raden wat een job zou kunnen inhouden, je studeert daarvoor en hoopt zo goed terecht te komen. Het is veelal een sprong in het duister."

Het is ook niet omdat je enthousiast aan een job begint, dat je die jaren later nog graag doet.

"Een baan die je op je 28ste nog bevlogen deed, kan tegen je 30ste saai lijken. Tegen je 45ste word je er gek van. De meesten onder ons zijn ook psychisch gestoord op een of andere manier. Daarom is het aartsmoeilijk in een organisatie terecht te komen waar je baas niet minstens een beetje getikt is. Voor zo iemand moeten werken, maakt veel werknemers het leven zuur."

>

>