Tom Naegels

Het leven der anderen

Ik leef sinds kort, en gelukkig tijdelijk, het leven der anderen. 's Ochtends jakker ik mijn kinderen het huis rond om ze, drie kwartier voor het rinkelen der schoolbel, de auto in te jassen. Dan sta ik een halfuur tot veertig minuten in de file om de vijf kilometer te overbruggen tussen de plek waar ik nu woon, en de school van mijn oudste. Buurtwinkels die ik te voet met mijn caddie kan bereiken zijn hier nauwelijks, dus dender ik in diezelfde auto over meedogenloze kasseien naar de Colruyts dezer wereld. En 's avonds dezelfde calvarietocht: weer die beklemmende kooi in, wanhopig sluipwegen zoeken, en mezelf ten slotte vastrijden in de smalle straten van de gezellige buurt waar ik vroeger woonde en die ik nu betreed als een indringer, lid van een invasiemacht: de auto-ouders.

© Jimmy Kets

Ik woon even in Deurne. De reden is banaal: ons huis in Berchem wordt verbouwd, en we mogen van geluk spreken dat we niet in het stof hoeven te zitten. Maar herejezus: Deurne! De outback van 't stad, de 'al de rest is parking' uit het gezegde, het district der doden. In ons geval letterlijk: we kijken uit op een kerkhof. Naast ons bouwen ze een rusthuis. Achteraan: een parkeerterrein. Zet ik het raam open, dan vergaat ons horen en zien: trams razen voorbij, werfwagens rijden af en aan, het klinkt ...

Dit is een ds Plus artikel. Het behoort tot het betalende deel van de website.
U las 91 van de 599 woorden

Verder lezen?


Lees meteen alle betalende artikels op de site

Reeds abonnee?


Nog niet geregistreerd?

Registreer