De wedergeboorte van Shirley Manson en Garbage: rood is nog altijd troef

‘Ik heb een pak slaag gekregen'

Zeven jaar geleden hield Garbage, een van de populairste rockbands van de planeet, het voor bekeken. Waarom wil frontvrouw Shirley Manson het nu opnieuw proberen? De roodharige Schotse zangeres vertelt.
‘Ik heb een pak slaag gekregen'





Iedereen heeft wel een favoriete anekdote over Shirley Manson. Zoals haar uitspraak dat ze zoveel van haar nieuwe oranje gitaar hield, omdat ‘ze de kleur van mijn kutje heeft'. Of de keer dat ze haar behoefte deed in de cornflakes van een vriendje dat haar op de heupen had gewerkt. Of hoe ze opeens haar rode haar afknipte, haar handelsmerk. Dat laatste deed ze voor een stuk om haar platenlabel een hak te zetten, lacht de 45-jarige Schotse. De platenbazen waren ontzet, omdat een van de grootste vrouwelijke sterren haar imago zo opzettelijk saboteerde.



Maar het was ook een teken dat er iets mis was met Shirley Manson. ‘Dat klopt, het ging niet goed met me.' Het jaar was 2001 en Manson maakte promotie voor Beautiful garbage , het derde album van haar band Garbage. ‘Ik had een gebroken hart. Ik zat midden in een scheiding en het was gewoon verschrikkelijk zwaar. Als je promotie voor een plaat maakt, is er echt geen ruimte voor menselijke kwetsbaarheid.'



Nog een anekdote: het gerucht dat Manson tot haar dertigste te bang was om alleen een klerenwinkel binnen te gaan, ook al had haar Amerikaanse electronic rockband sinds 1994 dertien miljoen albums verkocht en was zijzelf het vuilbekkende, gevatte, zwaar gelaarsde icoon van een hele generatie geworden.



Mijn favoriete verhaal is dat van een vrouw die eerst Goodbye Mr Mackenzie overleefde, een van de meest onderschatte en uit de hand gelopen Schotse bands, en daarna tien jaar overeind bleef in een megaband die stormenderhand de wereld veroverde. Op de planken was Shirley Manson onverwoestbaar. In het gewone leven had ze problemen. Maar ze heeft het gehaald en ze kan nog lachen en vechten en zingen, bij een Garbage dat zichzelf terug heeft gevonden.



Kinderlijk speels album



Shirley Manson schenkt thee en deelt koekjes uit in haar huisje op een heuvel in Los Feliz, een buitenwijk van Los Angeles. Ze woont er met haar tweede echtgenoot, Billy Bush, die meegewerkt heeft aan de productie van Not your kind of people , het eerste album van Garbage sinds Bleed like me (2005). De kamer is met zware, comfortabele meubels ingericht en overal liggen stapels boeken: kunst, reizen, romans.



Het is een heel eind van Edinburgh en zelfs van Madison, Wisconsin, het stadje in de Amerikaanse Midwest waar Butch Vig, Steve Marker en Duke Erikson Garbage stichtten. De drie Amerikaanse muzikanten en producers waren een jaar of tien ouder dan Manson. Vig was vooral bekend als producer van Nevermind , het baanbrekende album van Nirvana uit 1991. In het midden van de jaren 90 besloten hij en zijn oude makkers om samen een eigen groep te vormen. Ze vroegen Manson als zangeres. Zij was uitgekeken op haar band in Edinburgh, vond dat ze niets te verliezen had en hapte toe.



Manson, de stem en het brein achter grote altrocksongs van de jaren 90 als ‘Happy when it rains', ‘Stupid girl' en ‘Supervixen', praat niet graag ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer