Luxe is... een auto met privéchauffeur
Foto: Marleen Daniëls
Nergens heen moeten is een grote luxe, maar overal worden heengebracht is ook niet slecht. Ocharm de hoge piet met de dure kar in de file! Het is me een raadsel waarom niemand ooit een Micra least mét chauffeur. Desalniettemin brengt die van mij een BMW7 mee, met portieren die dichtgaan als keukenkastjes, zo zacht. Door An Olaerts

Of ik een limo wil? Of een Rolls? Nee. Het moet weliswaar groot zijn, maar niet protserig. Ernstig veeleer. De grootste van alle BMW's? In orde dan.

Ralph Kortenbach, chauffeur van beroep en bestuurder bij Brussaard Chauffeursdiensten, zal me bedienen. In de badkamer belt hij: 'Ik ben nog even naar de carwash, maar ik kom eraan.' Ik hoop dat buurman klaarstaat achter zijn gordijnen.

Kapsones

File is een democratisch goed. Wars van status, iedereen staat erin. Er zijn maar enkele manieren om eraan te ontsnappen en ook die komen met klachten. 1. De trein. Je bent er nooit alleen. 2. Een brommer. Onder een helm raakt geen enkel kapsel ter plaatse. 3. Thuisblijven. Wie nergens wordt verwacht, bestaat niet. Het verkeer is een straf, ook zonder opstoppingen. Mensen op de baan hebben geen manieren. Parkeergarages zijn treurnis. De radio jengelt. Een duif gaat niet opzij. Mijn man rijdt te wild en mijn zuster kan het hoegenaamd niet. Op de passagierszetel is het altijd trappen op de pedalen die er niet zijn. Maar een directiechauffeur is anders. Helemaal.

Ralph Kortenbach stuurt beheerst en voorzienig. Hij onthoudt nummerplaten in spiegelschrift en hij kijkt vijf auto's vooruit. Zelf noemt hij het dwingend rijden en discreet blijven. Konthangen is er niet bij. Armzalige minuten van de reistijd afknijpen ook niet. Geen manoeuvre of hij heeft erover nagedacht. Hoe hij het precies doet is niet meteen duidelijk, maar je voelt onmiddellijk een soort respect. Als hij stilstaat voor een kruispunt, zet hij zijn richtingaanwijzer uit. Omdat hij de klant niet wil lastigvallen. Het getik van een pinker irriteert de mensen snel. Maar om zoiets nu luxe te noemen... Ralph Kortenbach heeft dat eigenlijk liever niet. Bij Brussaard kost een chauffeur 26,50 euro per uur, althans als hij niet zelf voor een auto moet zorgen. Maar ik heb dus een BMW besteld. En ook dat vindt Ralph Kortenbach van geen kapsones getuigen. 'Vanaf een bepaald niveau,' zegt hij, 'is zelf rijden tijdverlies en geldverspilling. Soms is het beter dat directieleden gewoon doorwerken.' Al moet hij toegeven dat veel klanten onderweg een dutje doen. Ik niet. Ik kijk of de mensen kijken.

Opel Kapitein

Mijn eerste auto was een Fiesta, betaald door mijn vader. En mijn moeders vader was taxichauffeur, zat altijd op de laatste rij in de kerk om met zijn Opel Kapitein te kunnen uitrijden. Of de chauffeur mij daarom even naar het ouderlijke huis wil rijden? Ik geloof dat het tijd is voor een pannenkoek op mijn kosten. We schrijden over de E314. Ik zit achteraan en nog nooit ben ik zo zorgeloos geweest in het verkeer. Een lijnbus komt in de buurt, al zit ik daar toch altijd met mijn abonnement en mijn handtas te frunniken. Nee, de ontspannenheid ligt aan het instant vertrouwen dat een privéchauffeur genereert. Ik zou me dit moeiteloos eigen kunnen maken. Na tachtig kilometer vind ik het eigenlijk al bijna normaal. Tot mijn ouders instappen, vol ongeloof. En mijn moeder per se zelf de deur wil dichtgooien. Hun verbaasde o's en a's komen de luxestemming niet ten goede. Luxe behoeft enige vanzelfsprekendheid. Maar soit, de chauffeur zet ons af voor de deur, begeleidt ons met een paraplu tot aan de brasserie en wacht tot we na drie stukken smurfentaart weer buitenkomen.

Kruisje

Tweede stop is de supermarkt. Ik heb water nodig en melk, wat weinig praktisch is met de fiets. Een sixpack in de zak links en een sixpack in de zak rechts staat bovendien gauw boertig. Ralph Kortenbach parkeert achterwaarts. Zo doen beroepschauffeurs dat in de regel. Het is een kwestie van overzicht houden. Hij begrijpt niet waarom de chauffeurs van de federale onderhandelaars op televisie altijd met hun snuit eerst willen staan. Maar hij weet wel waarom Elio Di Rupo vooraan gaat zitten. Omdat het minder opvalt. 'Iemand die achteraan rechts zit heeft per definitie bekijks', zegt hij. En intussen stapt hij uit om mijn deur open te maken. De hoofden boven de winkelkarretjes draaien. Kortenbach wacht tot ik ben uitgestapt. Ook dat heeft hij meegekregen in zijn opleiding. Er zijn genoeg beroemde vrouwen die door een paparazzo in hun kruisje zijn gepakt. Maar niet toen ze een chauffeur hadden die zijn stiel kende. Bij Brussaard hebben ze er 350, allemaal met een interne opleiding. Ook al zegt de wet dat iedereen met een rijbewijs zichzelf chauffeur mag noemen. Het is nu eenmaal geen erkend beroep, maar daar trekken ze zich bij Brussaard niks van aan. Veiligheid, daar gaat het om, controle over de wagen, comfort en discretie. Tenslotte stappen sommige klanten na een afspraak met nat, gekamd haar terug in de auto. Het is een stille wetenschap. Ik knik vol overtuiging. Tenslotte heb ik een professionele directiechauffeur gevraagd, geen koerier en geen jobstudent. Ralph Kortenbach grossiert niet in nonchalance en zijn schoenen zijn in orde. Want mijn god, wat kunnen goedkope schoenen veel verknoeien.

De man wacht tot ik boodschappen heb gedaan. Wachten hoort erbij. Tijdschriften en een laptop zijn één. Daarna komen de stofzuiger en de Nénette, een borsteltje voor klein vuil, bekend onder chauffeurs. Overigens kent Kortenbach álle stofzuigers van het land, zolang ze maar publiek zijn en niet in een tankstation staan, want die komen altijd met verstoppingen. Een goede chauffeur rijdt met een nette auto. Omdat hij professioneel is en omdat hij zich anders verveelt. Eigenlijk is alles goed om de tijd nuttig te besteden. Broodjes halen en de krant kopen zijn normale dingen. Enveloppen vullen met kerstkaarten desnoods ook. Al het maar vooruitgaat. Enfin, of hij de melk en het water even in de koffer wil zetten. Daarna gaat mijn portier weer dicht, zachtjes als mijn keukenkasten.

www.huureenchauffeur.be