Op de maat van het internettijdperk
Tom Deryckere, Benoit Catteau en Thomas Bonte (vlnr). Foto:
Het Gentse Wikifonia heeft de ambitie om een Wikipedia voor partituren te worden.


Het internet lijkt wel gemaakt te zijn voor muziekliefhebbers. Niet alleen de passieve melomaan vindt er een schat aan (al dan niet illegale) mp3's, ook amateur-muzikanten die graag een deuntje van bijvoorbeeld The Beatles willen leren spelen, kunnen met één druk op de knop zo de partituren van The Fab Four downloaden.

Er is echter één maar...Net zoals bij het gros van de muziek op het internet, rust er ook op bladmuziek een auteursrecht. Muzikanten noch muziekuitgevers verdienen dus een cent aan al die illegaal uitgewisselde partituren.

Het Gentse bedrijfje Wikifonia wil hier iets aan doen. Wikifonia is een website waar muzikanten partituren kunnen publiceren en afhalen. ,,We willen een soort Wikipedia voor partituren worden", zegt Thomas Bonte, samen met Tom Deryckere en Benoit Catteau een van de drijvende krachten achter Wikifonia. ,,We weten best dat er al een hele hoop sites bestaan zoals olga.net of Mxtabs.net, die teksten en akkoordenschema's aanbieden, maar die zijn dus illegaal. Er zit volgens mij ook geen toekomst in dat soort sites, want zij hebben met niemand akkoorden over die partituren. Dus de muzikanten zijn niet tevreden omdat ze er geen geld van zien en de gebruikers zijn niet tevreden omdat de kwaliteit van de partituren te wensen over laat. Wij hebben een samenwerkingsakkoord met een auteursrechtenvereniging op zak. Alle rechthebbende partijen worden voor hun werk vergoed."

Opmerkelijk genoeg ging Wikifonia voor dat akkoord niet in zee met Sabam of met Semu, de Belgische vereniging van muziekuitgevers. Er werd gekozen voor een samenwerking met het Nederlandse Musiccopy.

,,In België had men geen oren naar onze voorstellen", zegt Bonte. ,,Semu is nu ook niet de meest dynamische vereniging. Ik had de indruk dat ze geen idee hadden waar wij naar toe wilden. Bij Musiccopy zag men dat meteen in, zij omarmen het internet ook veel meer. Ze hadden bijvoorbeeld geen probleem om bladmuziek niet per kopie ter beschikking te stellen, maar per tijdseenheid, iets waar ze bij Semu nog nooit van gehoord hadden. We betalen hen 0,25 euro per partituur per maand, ongeacht hoe vaak die ook afgehaald wordt. Dat is ook maar logisch, want digitaal kopiëren op internet is zowat het makkelijkste wat er is."

Wikifonia past ook prima in de filosofie van de user generated content , waar ook bijvoorbeeld YouTube of Flickr op drijven. De partituren komen immers niet zomaar op de site, ze worden door de gebruikers zelf uitgeschreven. ,,Momenteel testen we Wikifonia met studenten van het conservatorium", legt Bonte uit. ,,De site laat enkel toe om partituren op te laden die in het MusicXML-formaat zijn opgeslagen, een formaat dat door alle partiturensoftware kan worden ingelezen. Dat is belangrijk, want aan het conservatorium van Gent gebruikt men bijvoorbeeld het programma Sibelius, in Antwerpen de concurrent Finale en tot nu toe waren die twee niet compatibel."

Hoewel er een team van een tiental mensen aan Wikifonia mee programmeert (,,bij wie één Fransman die we nog nooit ontmoet hebben"), is het hele project momenteel nog niet veel meer dan een uit de hand gelopen hobby. ,,We zijn nu een vzw, vooral omdat we een structuur nodig hadden om die samenwerking aan te gaan. Om uit de kosten te komen, laten we de partituren nu sponsoren. Als de site een succes wordt, richten we daarnaast een bedrijf op dat toegevoegde waarde kan bieden. We kunnen dan bijvoorbeeld een aantal gewenste partituren in boekvorm aanbieden, samen met een mooi hoesje en een biografie. Nu moet je vaak boeken kopen waarvan je uiteindelijk maar één partituur gebruikt. Zeker muziekscholen zouden daarin best geïnteresseerd kunnen zijn."