BRUSSEL -- Met het overlijden van John Cordier, voorzitter van Telindus, verliest Vlaanderen één van zijn bekendste ondernemers. Alhoewel Cordier zijn opvolging bij het netwerkbedrijf Telindus al voorbereid had, laat zijn overlijden niemand onverschillig. Cordier drukte zijn stempel zowel op de economie, de sport en de lokale politiek. Zijn troetelkinderen, Telindus en Mobistar zijn in goede handen.

John Cordier overleed dinsdagavond aan de gevolgen van een hartstilstand. Hij was al sinds 11 oktober vorig jaar aan het ziektebed gekluisterd als gevolg van een hersenembolie. De toestand van Cordier was geruime tijd kritiek maar recent waren er indicaties dat het de goede kant op ging, tot de fatale hartstilstand.

Cordier, geboren in het West-Vlaamse Oudenburg (bij Oostende) op 1 september 1941, is een ondernemer die mee het Vlaams economisch landschap vorm heeft gegeven. Hij was één van de voortrekkers van de Vlaamse technologie en was het bewijs dat doorzettingsvermogen en flair in de zakenwereld sleutelfactoren zijn.

Cordier zei zelf veel van zijn vader geleerd te hebben die op driejarige leeftijd wees was geworden. Cordier begon in de zeevaart waar hij ruim drie jaar marconist was. ,,In mijn cabine had ik altijd een bak bier staan. Het was daar een beetje een café waar de mensen een babbeltje kwamen doen. Het heeft mij geleerd met mensen om te gaan'', zei hij ooit.

Toen hij trouwde met Paula Van Coppenolle, zocht hij werk aan wal. Na een omzwerving in 1969 bij een Nederlands importbedrijf komt hij bij Telindus terecht. Dat bedrijf komt in 1976 bij de groep Empain terecht maar die ziet het als niet-strategisch.

Cordier dweilt de banken af op zoek naar geld om de activiteit over te kopen van Empain maar vangt overal bod, behalve bij de ,,spaarkas'' (de ASLK). De buy-out is een feit in 1982. Drie jaar later, in 1985, brengt Cordier Telindus naar de beurs. Het aandeel is meer dan twintig keer overschreven.

Cordier speelde in de tweede helft van de jaren tachtig de rol van voorbeeldfunctie. Telindus kende met zijn modems succes in Nederland en Luxemburg, bouwde een fabriek in Haasrode en wist de omzet gestaag op te drijven. Cordier was niet alleen een geboren communicator, hij was ook een goede verkoper.

Terzelfdertijd maakte hij naam in de sportwereld waar hij van de voetbalclub KV Mechelen een topclub maakte. In de elf jaar (1982 tot 1993) dat hij voorzitter was, werd rood-geel een grootmacht in het Belgische voetbal. Drie bekerfinales (een keer gewonnen), een landstitel in 1989 en als absoluut hoogtepunt datzelfde jaar het winnen van de toenmalige Europacup voor Bekerhouders tegen het roemruchte Ajax, onderstrepen dat.

Cordier had een neus voor het aantrekken van de juiste mensen, wist te motiveren maar eiste 100 procent inzet. Als iets op zijn lever lag, gaf hij dat desnoods luidruchtig te kennen.

Hij haalde met De Mos een toptrainer in huis en trok in de loop der jaren internationals als Preud'homme, Clijsters, Rutjes, Bosman, Albert, Emmers, Erwin Koeman e.a. aan.

Begin de jaren negentig wordt Cordier zwaar op de proef gesteld. De fusie van de softwaredochter Informabel van Sidmar met Telindus, brengt Cordier's bedrijf in verlegenheid. In 1992 kijkt Telindus, dat toen Telinfo heette, aan tegen een geconsolideerd bedrijfsverlies van ruim een half miljard frank (13 miljoen euro) en is een kapitaalverhoging nodig om het faillissement van de groep te vermijden.

Cordier beseft dat hij moet kiezen en laat KV Mechelen, dat toen ook onder financiële druk stond, voor wat het is. Zijn doorzettingsvermogen (die aan koppigheid grensde) zetten de netwerkintegrator opnieuw op het juiste spoor. Cordier scoort naderhand nog twee keer sterk. Bij de strijd om de tweede gsm-licentie in 1997 trekt Cordier met Mobistar (Telindus/France Télécom) de winnende kaart. Ook de deelneming in Ubizen is een succes.

Cordier wist met de steun van enkele financiers (familie De Nolf, Aimé Desimpel, Mercator...) de groei van zijn groep als aandeelhouder te volgen. Zijn holding Cova Invest heeft circa 26 procent in Telindus. Telindus-directeur Jan Steyaert speelde daarbij vrijwel 30 jaar lang de rol van financieel klankbord.

Cordier's gezondheid speelde hem af en toe parten (op zijn 36e kreeg hij een hartaanval en enkele jaren geleden een hersenbloeding) maar dat belette niet dat hij zich op verschillende terreinen bleef inzetten. Zowel in de culturele wereld (Koninklijk Ballet van Vlaanderen), Agoria (Fabrimetal) als de politiek (Mechelen).

Cordier laat een echtgenote (Paula) en drie kinderen (Carmen, Daisy en Paul) na. Eén van zijn stille wensen was dat Carmen hem ooit zou opvolgen. Via verschillende bestuursfuncties werd ze daar de jongste jaren op voorbereid. Bij Telindus had Cordier de operationele fakkel al doorgegeven aan Eric Van Zele. Als voorzitter wordt hij er voorlopig opgevolgd door Robert Von Kunitzki (ex-Sidmar).