Stadslegende

Eindelijk kuste hij haar. Ze voelde onmiddellijk dat hun lippen niet op elkaar pasten. Maar de kus nestelde zich in haar bloedbaan en plofte in haar hersenen. Dat was een reden om er nog niet mee te stoppen.



Sophia zul je heten, fluisterde hij. Gecast voor haar eigen film. Hij zorgde voor de setting de intriges liet hij aan haar over. De verhaallijnen waren min of meer uitgezet. Het karakter van haar personage was geschetst. Ze wist waar ze zich moest aan houden om haar rol op flamboyante wijze te vertolken. En ze deed het vol overgave.



Als Sophia stapte ze in zijn wagen, terwijl hij het portier voor haar openhield. Samen scheurden ze over de snelweg. Zo kon ze eeuwen leven. Opgaan in de intensiteit van het moment zonder dat het een toekomst hoefde in te houden. Zich bezatten aan de lichtheid van hun samenzijn. In haar hoofd tolde een discobal die alle zaligmakende details uitvergrootte en weerkaatste, waardoor haar leven gevuld werd met de meest oogverblindende kleuren. Het was alsof hij haar meenam naar de plaats waar ze al altijd naar verlangde, maar waar ze nooit zal zijn.



Hun verhaal speelde zich af in een niemandsland waar zij alleen de weg kenden. De camera draaide constant. Ze ontmoetten elkaar in steriele hotelkamers, desolate havengebieden en louche wegrestaurants. Plaatsen die voor anderen toevallige haltes waren, maar voor hen de locaties van elke keer een ander hoofdstuk.



Nooit keerden ze terug naar dezelfde plek ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer