Raymond Pulinckx
©blg

BRUSSEL -- Raymond Pulinckx, dertig jaar lang (1961-1989) het gezicht van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO), de Belgische werkgeversorganisatie, is op 75-jarige leeftijd overleden. Hij behoorde met de vakbondsleiders Jef Houthuys (ACV) en Georges Debunne (ABVV) tot de hoofdrolspelers in het zogenaamde Belgisch overlegmodel.

Raymond Pulinckx was een mijnheer. Dertig jaar drukte hij zijn stempel op de sociaal-economische ontwikkelingen in ons land, als topman (bestuurder-directeur-generaal, later gedelegeerd bestuurder) van het VBO. Hij zorgde voor de continuïteit in de werkgeversorganisatie en was het ankerpunt in een organisatie waar ondernemers elkaar afwisselden als voorzitter. Zijn veelvuldig optreden voor foto- en tv-camera''''s maakte van hem een bekende verschijning in België. Een BV avant la lettre.

Pulinckx kwam op de werkgeversstoel in het begin van de jaren zestig, de gouden jaren zestig. Toen heerste een bijzonder sterke economische groei die het mogelijk maakte ,,uit te delen''''''''. Een beetje zoals nu.

Hij was samen met de vakbondsleiders Houthuys en Debunne, de auteur van de zogenaamde centrale sociale akkoorden waarin afspraken gemaakt werden tussen werkgevers en vakbonden voor alle takken van de economie. Die legden de basis voor een zekere sociale vrede.

Door de sterk toenemende welvaart van de jaren zestig konden die akkoorden evolueren van consensusakkoorden naar compromisakkoorden: niet langer eensgezindheid over het gemeenschappelijk doel (jaren vijftig), maar winst voor de ene én een andere winst voor de andere -- desnoods ten koste van de overheid -- werd de kern ervan.

Pulinckx was een man van de sociale dialoog en voorstander van een overlegmodel dat nog lang consensusmodel genoemd werd en dat in die tijd en lang daarna tot ver buiten onze grenzen als ,,het Belgisch overlegmodel'''''''' geroemd werd. Het was minstens even populair als ,,het poldermodel'''''''' van de Nederlanders nu.

Dat model lag mee aan de basis van de sterke expansie van de economie en de welvaart in die tijd, maar was ook mee verantwoordelijk voor de ,,Belgische ziekte'''''''' die de economie van ons land vanaf de tweede helft van de jaren zeventig zwaar heeft aangetast: oplopende begrotingstekorten, torenhoge staatsschuld, groeiende werkloosheid, stijgende inflatie, verlies van concurrentiekracht voor de ondernemingen en een tekort op de lopende rekening van de betalingsbalans.

Raymond Pulinckx was een man die sterk werd gewaardeerd, niet alleen door zijn medestanders, maar ook door politici, vakbondsleiders en journalisten. Hij dankte dit én zijn positie aan een combinatie van eigenschappen: dossierkennis, taaie werkkracht, integriteit, getrouwheid aan het gegeven woord, en een uitstekende relatie met mensen. ,,Ik ben geen theoreticus, geen ideoloog. Je mag me een pragmaticus noemen'''''''', verklaarde hij in een interview.

Hij was een Brusselaar van geboorte. Hij studeerde handelswetenschappen, en trad in 1946 in dienst bij het Verbond der Belgische Nijverheid, de voorloper van het VBO, als statisticus-economist. In 1958 werd hij kabinetschef van de liberale minister van Economische Zaken Jacques van der Schueren.

In 1961 keerde hij terug naar de werkgeversorganisatie als bestuurder-directeur-generaal. In 1970 volgde hij Roger De Staercke op als gedelegeerd bestuurder. In 1989 nam Raymond Pulinckx afscheid van het VBO.

Hij werd opgevolgd door Tony Vandeputte.