BRUSSEL -- De schoolbel heeft het signaal gegeven. Want nog maar net hebben scholen, instituten en universiteiten allerhande hun deuren gesloten, of het is weer al zomerfestival wat de klok slaat. Festivalitis! Van Axion Beach Rock over de Gentse Feesten en Pukkelpop tot op ZwemdokRock vullen deze zomer hele troepen jonge mensen de Vlaamse parken, velden en weien. Na het voetbalfestival zijn Polé Polé en co aan de bal. Nooit van gehoord? Dat zou ons verwonderen.

Ietwat muziekliefhebber is er immers als de kippen bij op de wei. De -- ons vaak gestelde -- vraag rijst of er bijvoorbeeld in Werchter dan nieuwe trends te rapen vallen?

Niet echt, wat u daar te zien krijgt, heeft meer te maken met hypes, rages of kortstondige modegrillen. De zoveelste comeback van de Schotse kilt bijvoorbeeld, of -- en zulks is toch nauwelijks een primeur te noemen -- de introductie van het draagbare kartonnen dienblad dat zes bekers bier kan dragen zonder te morsen...

Met de regelmaat van de klok -- en dat is dus dit millennium niet anders -- duiken ook de zogeheten retrorages weer op. Met de baggies of brede broekspijpen van people in black , komen ook de plateauzolen opnieuw opzetten. Steevast per twee staan die struise schoenen -- alleszins beter dan mocassins -- symbool voor de zoektocht naar overzicht. Ons lijkt het alvast de oplossing bij uitstek om niet in de modder van de festivalweide weg te zakken.

Wel opvallend is de verschuiving in menig festivalprogramma van technodreuntjes naar acts met meer ouderwetse soul. James Brown en Martin Luther kennen de kids nauwelijks van tv, maar dat onvervalste gevoel van toen mag vandaag weer volop hun harten veroveren. Er mag weer doorleefd sentiment in de songs, nu knikkende knieën weer cool worden en jongens opnieuw mogen huilen. Dat is een trend. De zangers zingen het zelfs tussen de regels.

Een andere trend in de muziek is de zoektocht naar zichzelf. Wie er de lyrics van een band als Zita Swoon op na slaat, zal dat beamen. Een deel van de muzikale kaskrakers van het jaar 2000 balanceert met verbazingwekkend veel bijval op de rand van het zelfmedelijden.

Sommigen verzinken zelfs ternauwernood in een meer of minder nukkige vorm van navelstaren. Maar veruit de meeste formaties dartelen veeleer, zij het rond datzelfde Me, Myself & I. Want waar Socrates in zijn tijd alleen maar van kon dromen, wordt waarheid op de festivalweide van Werchter: met liefst 50.000 tegelijk geeft de massa zich dit weekend over aan niets minder dan zelfanalyse.

2000 ten voeten uit. En toch. Zita Swoon is niet de enige band van eigen bodem op Werchter dit jaar. Bijna een derde van de affiche is Belgisch. En ook dat is wel eens anders geweest. Laat al die groepen dan nog kunnen beschikken over al dan niet geniale maar zeker globale marketingplannen, dat honkvaste is toch ook typisch voor deze tijd. Generatie M gaat in grote getale de wereld beluisteren op het Cactusfestival, Couleur Café, Sfinks en Open Tropen, maar in veel gevallen zijn ze na zo'n weekend wereldmuziek wel terug thuis tegen het avondeten.

Globalisering? Graag! Maar tegelijk heeft ook haast iedereen tegenwoordig zijn eigen festival, van Hove tot Hoogstraten, van Geel over Oostakker, Dour, De Panne en Peer tot in Gooik godbetert. Zelfs de basisschool gaat uit de bol op haar heel eigen PennezakRock. Waar? Hier. Om de hoek.

En daar openbaart zich misschien wel de nieuwste trend: dat steeds jongere festivalorganisatoren erin slagen om enerzijds professionele sponsordossiers samen te stellen en te valoriseren, en anderzijds almaar meer geld te halen bij het steeds kapitaalkrachtiger marktsegment van de teenagers. Van marketinginstinct gesproken!

Wacht dus niet te lang met de organisatie van Puurspop of Rock@Retie, of ook die trend is over zijn hoogtepunt heen.

(De auteurs zijn trend- en mediawatchers van het adviesbureau Bekx&X.)

  • Deze rubriek verschijnt elke week op zaterdag.