Tweevoudige moordenaar start procedure voor euthanasie
Leuven Centraal. Foto: blg

Marcel H. (66), een gedetineerde uit de gevangenis van Leuven Centraal, wil euthanasie aanvragen. Dat bevestigt zijn raadsman Yves Mondelaers. ‘Zijn situatie uitzichtloos door fysiek en psychisch lijden.’

Marcel H. uit Geel zit in de gevangenis van Leuven Centraal een gevangenissstraf van achttien jaar uit voor moordpoging op zijn ex-vriendin in zijn geboortedorp in 2010. Daarvoor zit hij in principe opgesloten tot 2028. Eerder pleegde de man twee moorden. In 1989 doodde hij zijn echtgenote in Dessel en in 1998 sloeg hij een liefdesrivaal dood in Geel.

De man wil nu euthanasie. ‘De aanvraag is nog niet ingediend maar we gaan wel de procedure starten’, bevestigt zijn raadsman Yves Mondelaers. Twee artsen zullen het euthanasieverzoek bekijken. ‘Voor mijn cliënt is de situatie uitzichtloos door fysiek en psychisch lijden.’

‘Er is weinig kans dat mijn cliënt ooit nog de gevangenis mag verlaten, zelfs voor een behandeling’, stelt Mondelaers. ‘Hij komt ook niet in aanmerking voor een uitgaansvergunning.’

Transport voor heupoperatie

‘Een tweede oorzaak is zijn medisch lijden’, verklaart de advocaat. H. heeft een heuptransplantatie nodig maar wil niet naar de gevangenis in Brugge verplaatst worden, waar een medische afdeling is. ‘Mijn cliënt kan zich niet vinden in de manier waarop de overbrenging vanuit Leuven georganiseerd is, in de klassieke gevangenisbusjes. Hij kan het niet houden van de pijn, voelt zich als een beest dat in een wagen wordt gegooid en vraagt zich af waarom hij niet in een gewone ziekenwagen vervoerd kan worden. En ook waarom hij niet in een ziekenhuis in Leuven kan geopereerd worden. Het financiële plaatje speelt een rol, maar toch. Andere gedetineerden kunnen voor een operatieve ingreep wél terecht in Gasthuisberg.’

Het transport van Leuven naar Brugge, in een rechte lijn zo’n 125 kilometer, wordt georganiseerd via een soort carpoolsysteem. Het busje pikt onderweg gedetineerden op uit andere gevangenisinstellingen, met Brugge als eindstation. ‘De rit duurt daardoor een halve dag in plaats van een goed uur’, zegt de advocaat.

Bij het directoraat-generaal penitentiaire inrichtingen van de FOD Justitie verwijzen ze naar het geldende protocol. ‘Het is de dokter van de gevangenisinstelling die de beslissing neemt. Hij geeft bindend advies aan de directie. De regel is dat de zorgverlening voor gedetineerden intern moet georganiseerd worden wanneer dat kan. Soms willen de gedetineerden geen transport of kiest de arts voor behandeling in een lokaal ziekenhuis. Bijvoorbeeld als transport niet mogelijk is om medische redenen. De gevangenisbusjes houden op weg naar Brugge, Sint-Gillis of Lantin altijd een tussenstop. Dat is ingegeven door praktische overwegingen.’