De 6 beste films van de week
Lazarro Felice Foto: Tempesta
Een Italiaans sprookje, een Tunesisch drama en een laaghangende broek. De beste films nu in de cinema, uitgekozen door onze filmrecensent Jeroen Struys.
1

Girl

Loftrompet voor pirouette.


Is dit het strafste Vlaamse debuut ooit? Een meisje wil ballerina worden, maar moet dan ook nog haar jongenslichaam eraf dansen. Dit is een film die zich kwetsbaar durft opstellen en dat ook vraagt van de kijker.

naar de recensie >

Een interview met regisseur Lukas Dhont >

 

 

2

Lazzaro felice

Italiaans sprookje.


‘Ik ben ontvoerd.’
‘Door wie?’
‘Door jou.’
Op het Italiaanse platteland ontstaat een merkwaardige vriendschap tussen een arme boerenknul en de verwende zoon van een markiezin. Een geflipte film die vele wendingen neemt en je uiteindelijk achterlaat met wankele benen.

naar de recensie >

 

 

3

McQueen

Enfant terrible van de haute couture.


Sommige mensen kijken zuur naar haute couture want die is o zo duur. Onze recensent Ruben Aerts was echter vol vuur over deze documentaire over Alexander McQueen, de man die zijn volk de broek laag leerde dragen. ‘Bumster’ is maar een van de woorden die je van zijn recensie kunt opsteken.

naar de recensie >

 

 

4

Cold war

Poolse passie.


Regisseurs die het aandurven om kunstwerken voor de eeuwigheid te maken: ze bestaan nog. Drie jaar na ‘Ida’ brengt Pawel Pawlikowski met ‘Cold war’ een prachtige film over een gedoemde liefde in een gebroken Europa.

naar de recensie >

 

 

5

First man

Het is een kleine stap voor Ryan Gosling.


Na La la land laat regisseur Damien Chazelle zijn acteur Ryan Gosling opnieuw zweven. Dit keer gaat hij niet al dansend de ruimte in, zoals in de prachtige scène in het planetarium, maar met de Apollo 11, als Neil Armstrong. Nam hij ook mee van La la land: componist Justin Hurwitz, die hier in de voetsporen van John Williams treedt.

naar de recensie >

 

 

6

Weldi

Op naar Syrië!


Vader en zoon trekken naar Syrië: het gebeurde niet alleen in België, maar ook in Tunesië. De Tunesische regisseur Mohamed Ben Attia maakte er een sober portret van, schrijft recensent Orlando Verde.

naar de recensie >