Net na het publiceren van de uitslagen waren de eerste burgemeesters al zeker van hun sjerp. Maar in sommige steden en gemeenten ligt het iets anders, en is het einde van de coalitiebesprekingen nog niet voor onmiddellijk. Een overzicht.

Dat de besprekingen aanslepen, heeft in aantal gevallen te maken met het feit dat de resultaten niet eenduidig zijn (denk aan Gent). Daar zijn meerdere werkbare opties mogelijk, en gaat de discussie vaak over wie de belangrijkste rol krijgt.
In Antwerpen of Sint-Gillis kan de burgemeester kiezen voor een krappe meerderheid met politieke medestanders of een bredere, maar met een partner die ideologisch moeilijker te verzoenen is. Kiest de burgemeester daar voor het verderzetten van de coalitie, of een bredere maar minder voor de hand liggende samenwerking? Een keuze die niet binnen de week te maken is.

Ook in steden als Oostende speelt politieke afkeer van mogelijke partners een sleutelrol: gedoodverfd burgemeester Bart Tommelein (Open VLD) wil er regeren met N-VA, CD&V en Groen, en zeker niet met SP.A. Maar Groen, dat in het midden van het bed ligt, geeft net de voorkeur aan SP.A en Open VLD. In enkele gevallen, zoals Ninove en Denderleeuw, komt het omdat Vlaams Belang er de winnaar is en niemand met hen wil samenwerken. In een aantal faciliteitengemeenten willen Vlaamse partijen dan weer niet weten van een coalitie met Franstaligen, wat het aantal opties meteen stevig beperkt.

Belangrijke uitzonderingen op deze moeizame onderhandelingen zijn de plaatsen waar de burgemeesters maar een paar zetels tekort kwamen om een absolute meerderheid te verwerven. Zij willen het onderste uit de kan halen, en nemen de tijd om met alle mogelijke partners te praten om tot een akkoord te komen. Dit is bijvoorbeeld het geval in Roeselare en Vilvoorde.