Keira Knightley kritisch voor Kate Middleton, die ‘bloederige realiteit’ verbergt
Foto: AFP

Keira Knightley schreef in een persoonlijke essay intieme details neer over haar bevalling, en haalt uit naar Kate Middleton, die volgens haar ‘de bloederige realiteit van geboortes’ verbergt.

De 33-jarige Knightley heeft een essay geschreven getiteld ‘The weaker sex’, dat deel uitmaakt van een verzameling teksten gebundeld als Feminists don’t wear pink and other lies, een initiatief van journaliste en auteur Scarlett Curtis waar onder andere Emma Watson, Saoirse Ronan en Bridget Jones-auteur Helen Fielding aan hebben meegewerkt.

Het essay van Knightley, gericht aan haar dochter Edie, springt eruit omdat de actrice onomwonden schrijft over haar eigen bevalling. ‘Mijn vagina werd opengespleten. Jij kwam eruit met je ogen open, en je armen in de lucht. Huilend. Ik herinner de kak, de kots, het bloed, de hechtingen. Ik herinner mijn slagveld. Overleven. En dan ben ik het zwakke geslacht?’, begint de actrice haar tekst.

'Toon je slagveld niet, Kate'

Knightley is niet mals voor Kate Middleton, die een dag nadien prinses Charlotte op de wereld zette, en enkele uren later alweer als de perfectie zelve voor de televisiecamera’s verscheen. Dat veroorzaakte toen ook al veel ophef, omdat de hertogin van Cambridge jonge moeders met een schuldgevoel zou opzadelen. Ook Knightley kon het schouwspel maar moeilijk begrijpen.

‘We keken naar het televisiescherm. Ze vertrok zeven uur later alweer uit het ziekenhuis, opgemaakt en op hoge hakken. Het gezicht dat de wereld wilde zien. Verstop de pijn, onze lichamen worden opengespleten, borsten lekken, hormonen gaan wild tekeer. Zorg dat je er mooi uitziet, stijlvol. Toon je slagveld niet, Kate. Zeven uur nadat je lichaam werd opengebroken en bloederig, schreeuwend leven daaruit tevoorschijn kwam. Zorg dat ze het niet zien. Spreek er niet over.’

Seksisme

Knightley - bekend van films als Pride and prejudice, Anna Karenina en Atonement - spreekt verder in het essay ook het onrespectvolle gedrag van mannen dat ze vaak moet ondergaan op de set, en de seksistische dubbele standaarden die worden toegepast op acteurs die net moeder of vader zijn geworden.

‘Ik ben op tijd, ken mijn tekst en breng ideeën aan. Ik blijf de hele nacht wakker met jou als je me nodig hebt. Soms moet ik huilen van vermoeidheid. Mijn mannelijke collega’s mogen te laat komen, zonder dat ze hun tekst kennen. Ze mogen roepen en met dingen gooien. Ze mogen dronken opdagen of zelfs helemaal niet. Ze zien hun kinderen niet. Ze zijn aan het werk en moeten zich concentreren.’