Hoe een hip speeltje Brussel zou redden, wat de regering nu echt betaalt voor die beloofde jobs en hoe woede ook gewoon kan overgaan
‘Dit is niet zomaar een hip speeltje, maar een systeem dat de globale mobiliteit kan beïnvloeden.’ Welk wonder heeft de Brusselse minister van Mobiliteit Pascal Smet gezien? Foto: rr
Dit was de week waarin plannen alweer niet uitdraaiden zoals de politieke spindoctors hadden gedacht. Dit zijn elf van de interessantste artikels van de voorbije week.

1.

‘Dit is niet zomaar een hip speeltje, maar een systeem dat de globale mobiliteit kan beïnvloeden.’ Welk wonder heeft de Brusselse minister van Mobiliteit Pascal Smet gezien?

2.

Eva Daeleman stond er zelf van te kijken hoe ze de moedige taboedoorbreekster van de week werd. Misschien kwam het omdat wat ze over masturbatie zei, wel een snaar raakte in deze zelfzoekende tijden.

3.

Niet alleen over migratie, de begroting, economische groei en Arco is de regering in het moeras beland. Bij haar allerbelangrijkste ‘succes’ staat haar verdienste ter discussie. Dankzij de taxshift komen er, tot 2020, 65.000 tot 92.000 jobs bij. Indrukwekkend? Toch niet, vinden economen van de KU Leuven. Budgettair dan toch een bonus? Nog minder. Gert Peersman van de UGent brengt nuances aan, maar is niet minder hard. Een column om zeer aandachtig te lezen.

4.

Moeten mannen die in een #metoo-storm geveld zijn wegens vrouwenmisbruik nog een recht op antwoord krijgen en hoe moet dat dan? In elk geval niet via een essay, weet Ian Buruma nu. Tot dinsdag was Buruma hoofdredacteur van The New York Review of Books. Toen publiceerde hij een essay van een dader. Zelfs het intelligentste blad van de VS kan zich dat niet veroorloven.

5.

De persoonlijke strijd tussen Bart De Wever en Kris Peeters lijkt politiek onverstandig. Maar De Wever misrekent zich niet, denkt Bart Sturtewagen. De burgemeester vindt dat hij de polarisering in Antwerpen niet moet verkleinen omdat hij er, volgens zijn ijzeren logica, garen bij spint.

6.

Wat heeft een Russisch huurlingencommando in de Centraal-Afrikaanse Republiek te maken met een poging tot gifmoord op de man die de drijvende kracht was achter Pussy Riot? Onder Poetin overtreft de realiteit de stoutste thriller.

7.

Dat de realiteit de fictie overtreft is natuurlijk ook het geval bij Poetins beste vriend Donald Trump. Bij Trump is het voorlopig nog meer politieke satire dan thriller. Het boek dat Bob Woodward over het Witte Huis onder Trump schreef, is ‘een journalistieke tour de force die verbluft, afgrijzen en wanhoop opwekt maar ook soms op de lachspieren werkt’, vindt Steven De Foer.

8.

‘Ik heb de rekensom gemaakt’, schrijft muziekrecensent Tom Janssens. ‘In de jaren dat ik voor De Standaard schreef, heb ik 13 verschillende platen met Schuberts laatste sonate op mijn bureau gekregen. Schrijf maar op, daar zit geen enkele slechte vertolking bij. Maar ook: slechts één echt onvergetelijk goede.’ Na bijna acht jaar als recensent klassiek voor De Standaard neemt Tom afscheid. Hij wordt artistiek coördinator van De Bijloke. Als saluut aan de lezer schreef hij (alweer) een schitterend stuk.

9.

Waarom één stem het verschil kan maken in Brugge, of Vlaams Belang in Ninove de N-VA aan de burgemeesterssjerp helpt, wie in Blankenberge zal worden afgestraft voor het chaotische bestuur, en waarom in Zottegem echt alles mogelijk is. Tientallen journalisten, videomakers en webdesigners van de redactie hebben samen deze grote kijk- en leeskaart gemaakt van de stadspolitiek in Vlaanderen. Onmisbaar om de gemeenteraadsverkiezingen te begrijpen.

10.

Op het terras van een koffiebar op het Antwerpse De Coninckplein ziet columnist Rashif El Kaoui een oude, vergeten godheid herrijzen. Het leidt hem naar een raadsel: waarom zijn we zo bang om onze woede te uiten?

11.

Tot slot heeft u zich ongetwijfeld ook al afgevraagd of microvezeldoekjes stof en vuil écht veel beter opnemen zoals de reclame belooft. Hier is het antwoord.