Mesen: kleine tot geen zorgen in de kleinste stad
Het Irish Peace Park in Mesen. In de toren, van 1998, staan de namen van 50.000 Ierse doden uit de Eerste Wereldoorlog. Foto: Fred Debrock
Als ‘kleinste stad van België’ kent het West-Vlaamse Mesen weinig politieke animo. Toch is er een raadslid bereid gevonden een tweede partij op het kiesbiljet te zetten. Tot opluchting van de burgemeester.

Wat staat er op het spel?

Niet al te veel, zo lijkt het, aangezien het om te beginnen een klein wonder is dat er in de kleinste stad van België (1.040 inwoners, 9 gemeenteraadsleden) überhaupt verkiezingen plaatsvinden. Lange tijd zag het er namelijk naar uit dat de Mesense Liberalen/Libéraux Messinois (MLM) van burgemeester Sandy Evrard de enige partij was die zou opkomen in de faciliteitengemeente.

Tot Kristof Veramme, het enige oppositieraadslid, medio augustus aankondigde dat hij wel degelijk zou deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen, en zelfs acht andere kandidaten bereid had gevonden op zijn lijst Mesense Democraten/Démocrates Messinois (MDM) te staan. Tot grote vreugde van burgemeester Evrard zelf overigens, die in interviews had gezegd het ‘jammer te vinden mocht er straks geen oppositie meer zijn’.

Diezelfde Evrard, 48 jaar oud, heeft al aangekondigd dat hij tot zijn zestigste burgemeester van Mesen wil blijven. Om dat voor mekaar te krijgen, moet hij nog twee legislaturen aan de macht blijven. Voor Evrard staan dus ook persoonlijke ambities op het spel.

Hoe heeft de vorige coalitie het er vanaf gebracht?

Het ontmoetingscentrum werd gerenoveerd, het inwonersaantal klom dankzij een nieuwe verkaveling tot boven de duizend en er kwam een nieuw collectief autonoom dagcentrum voor senioren. Het stadsbestuur slaagde er dus wel degelijk in de afgelopen zes jaar zijn stempel te drukken. Keerzijde is dat Mesen onder Evrard de duurste West-Vlaamse gemeente op het vlak van gemeentebelastingen is geworden: de aanvullende personenbelastingen bedragen er 9 procent. Bovendien telt Mesen een bovengemiddeld aantal sociale woningen en kansarmen, al slaagde het stadsbestuur er de voorbije legislatuur wel in hun aantal iets terug te dringen.

Waarom zouden kiezers een nieuwe meerderheid in het zadel helpen?

Aangezien er slechts twee partijen zijn, gaat de stem van elke kiezer in Mesen die niet op burgemeester Evrard wil stemmen, automatisch naar de enige oppositiepartij. Kan die daardoor voor een verrassing zorgen? Die kans lijkt zogoed als onbestaande: de oppositie geeft zelf toe dat ze vooral deelneemt ‘uit principe’, opdat er nog een oppositie zou zijn en om ‘wat tegengas te geven’. Om zijn lijst bijeen te krijgen, moest oppositieraadslid Kristof Veramme flink schrapen. Hij zegt te mikken op ‘een à twee zetels’. Een partijprogramma was er eind augustus nog niet. Veel zorgen lijkt burgemeester Evrard zich dus niet te hoeven maken.

Waarom moet ook de rest van Vlaanderen uitkijken naar de uitslag in Mesen?

In 2006 kwam burgemeester Evrard uit het Grote Buurtonderzoek van deze krant als ‘de sympathiekste burgemeester van Vlaanderen’. Hij gaat er prat op dat hij de namen van alle inwoners van zijn stad uit het hoofd kent. Lukt het hem de verzwakte oppositie helemaal van de kaart te vegen?

In de Strijd om de Stad fileert de redactie van De Standaard in woord en beeld waar het bij de verkiezingen echt om draait in alle Vlaamse steden en Brussel.