Geel: kleurt de stad opnieuw oranje?
De grote markt van Geel Foto: Tommy Maes
N-VA snoepte CD&V de sjerp af, maar toch regeerden beide partijen samen. Dat kan de volgende zes jaar weer zo zijn, maar dan in omgekeerde volgorde van belangrijkheid?

Wat staat er op het spel?

De verkiezingsuitslag van 2012 was een complete verrassing. Letterlijk vanuit het niets – ze hadden zelfs geen verkozene in de gemeenteraad – werd de N-VA met 36 procent de grootste partij van Geel. De stad in de Kempen had nooit anders geweten dan dat de christendemocraten de absolute meerderheid hadden. Maar CD&V trok in 2012 naar de kiezer zonder de populaire burgemeester Frans Peeters en betaalde daar een zware prijs voor. Ze zakte naar 30 procent. Uiteindelijk werd een moeizame coalitie gesloten tussen N-VA en CD&V. Vera Celis, een N-VA’ster zonder lokale politieke ervaring, werd burgemeester.

De inzet van deze verkiezingen wordt de strijd om het burgemeesterschap. CD&V hoopt opnieuw de grootste partij te worden en heeft met schepen Ben Van Looveren een nieuw boegbeeld. Als zoon van een landbouwer heeft hij de steun van de Boerenbond, en dat is in de Geelse CD&V nog altijd een machtige vleugel. Van Looveren is populair, bekwaam en ambitieus. Hij wordt dan ook gezien als een geduchte uitdager voor burgemeester Celis, die soms een beetje wereldvreemd overkomt. Getuige een filmpje waarin Celis en N-VA-schepen Bart Julliams, bevoegd voor Dierenwelzijn, het opnemen voor de rechten van dieren. In onvervalste ‘In de Gloria’-stijl slaagt Celis erin te zeggen dat ze ‘van legbatterijkippen houdt’. Sinds het filmpje vorige maand gepost werd, is het een running gag in Geel. Oppositiepartij de Brugpartij heeft er een parodie van gemaakt. Maar aan de onbedoelde hilariteit van Celis kunnen ze niet tippen.

Hoe heeft de vorige coalitie het er vanaf gebracht?

Omdat de N-VA geen enkele politieke ervaring had en CD&V nog moest bekomen van de nederlaag, verliep het bestuur de eerste jaren erg moeizaam. De twee partijen vertrouwden elkaar voor geen haar en N-VA was arrogant in haar politieke onwetendheid.

Typerend was het nieuwe circulatieplan dat de toenmalige N-VA-schepen voor Mobiliteit Christoph Molderez meende te moeten doordrukken. Maandenlang werd er tegen geprotesteerd en uiteindelijk werd het afgevoerd, samen met de schepen. Maar ook binnen de CD&V rommelde het stevig. Het leidde zelfs tot een afscheuring van de ACW-vleugel.

Maar na de eerste groeipijnen kwam er meer stabiliteit en al bij al heeft de Gelenaar weinig te mopperen. De stad groeit en nadert de kaap van de 40.000 inwoners, waarmee ze bijna zo groot wordt als Turnhout. Grote investeringsprojecten waren er de voorbije vijf jaar echter nauwelijks. De stad, die veel schuld moet afbetalen, zette vooral de tering naar de nering.

Waarom zouden kiezers een nieuwe meerderheid in het zadel helpen?

De kans is klein dat de Gelenaar plots massaal naar links zwenkt. Maar de linkerzijde heeft dit keer een aantrekkelijk alternatief. Voor het eerst komt er met de Brugpartij een partij ter linkerzijde die de kaarten een beetje kan herschudden.

De Brugpartij is een uniek kartel van SP.A, Groen en Beweging.net. Met Dirk Kennis heeft ze bovendien een kopman die erg bekend en gewaardeerd wordt in de stad. Kennis was jarenlang de hoofdredacteur van Het Nieuwsblad van Geel.

De vraag is dus of dit nieuwe project de Gelenaar kan bekoren. De partij kan de CD&V pijn doen. Betekent dit dat de N-VA zeker opnieuw de grootste partij wordt? CD&V is er rotsvast van overtuigd dat zij met Ben Van Looveren als kopman weer stemmen kan afpakken van de Vlaams-nationalisten.

Maar er wordt nu al gefluisterd dat CD&V en N-VA sowieso samen doorgaan. Voor het beleid, de volgende vijf jaar, lijkt het ook allemaal niet zoveel uit te maken. Grote verschillen in verkiezingsbeloftes zijn er niet. Alle partijen beloven dat ze het drukke verkeer in de stad willen aanpakken.

Waarom moet ook de rest van Vlaanderen uitkijken naar de uitslag in Geel?

De Brugpartij is een redelijk unieke samenwerking op links. Als zij het goed doet, kan ze misschien inspirerend werken.

In de Strijd om de Stad fileert de redactie van De Standaard in woord en beeld waar het bij de verkiezingen echt om draait in alle Vlaamse steden en Brussel.