Voor de opdrachtgevers gaat het om een tweede verblijf en net daarom hadden ze één uitgesproken wens: ze willen hier in de duinen tot rust te komen. Onthaasten, weg van hun hectische leven in de stad. Vandaar hun keuze voor een sobere architecturale vormgeving: een stijl die helemaal opgaat in het ongerepte landschap.

Erik Dhont: ‘Het perceel had duidelijk zichtbare niveauverschillen en die hebben we extra benadrukt bij de aanleg van de paden. Dat geeft boeiende perspectieven en het ziet er allemaal een beetje onherbergzaam uit. De paden wentelen zich rond de duin, lopen nu eens omhoog, dan weer omlaag. Dat maakt dat je vanzelf vertraagt, je loopt hier minder snel dan in een drukke stad. Ontspannen, dat gaat vanzelf!’

Mysterieus licht

Ook voor het ontwerp van de betonwoning vormde het natuurgebied de hoeksteen. De ligging en de oriëntatie werden afgestemd op het decor van duinen en groen.

‘Het terras ligt aan de zuidzijde en is daarmee perfect georiënteerd om van het uitzicht te genieten’, vertelt architect Koen Pauwels. ‘Het natuurschoon ligt aan de westkant en daar wordt je blik naartoe gezogen. In de latere namiddag ligt er een mooi en mysterieus licht over de Witte Burg en de hele setting die erbij hoort.’

De voorkant geeft uit op het zuiden. Daar lopen landschaps­ramen over de hele lengte van de woning, van de leefruimte over de leefkeuken tot aan de master­bedroom. ‘De uiterst fijne raamprofielen bieden een onbelemmerd uitzicht. Over de hele lengte van de voorgevel hebben de ramen een identieke onderverdeling en ritmiek. Die verhoudingen komen ook terug in de betontegels op het terras en in de parketvloer in de slaapkamer. We hebben gekozen voor een beperkt aantal materialen en ook voor een uniforme uitvoering. Dat brengt rust en versterkt het ruimtegevoel.’