Postcoïtaal dromen bij Cigarettes After Sex
Foto: Ebru Yildiz
Terwijl Kung Fu Kenny zich op de Main Stage tot keizer van Pukkelpop kroonde, mocht Cigarettes After Sex de Club uitdoven. De smeulende, sensuele pop noir van Greg Gonzalez leende zich daar natuurlijk uitstekend voor. Toehoorders sloten de ogen, koppeltjes schurkten zich wat dichter tegen elkaar aan, hier en daar werd geslowd.

Dansend tussen weemoed en warmte liet de bedeesde Amerikaan echoënde gitaarlijnen sierlijk opkrullen in zijn spaarzaam ingekleurde laatavondpop, tot ze helemaal verdampten. ‘Crush’, een van die liedjes waarin Gonzalez onverbloemd over het beest met twee ruggen zingt, was niet meer dan een galmende Phil Spector-drumslag.

De haast onbeweeglijk croonende Gonzalez hulde zich in een donkere mist, de witte spots priemden net genoeg door het zwart om een glimp van zijn gezicht op te vangen. Zijn stem was zacht en androgyn, zo intiem voelde het dat het leek alsof hij je had uitgenodigd tussen de nog warme lakens van zijn in schemerlicht badende slaapkamer. 

De ene dromerige melodie wiegde de andere sleper in slaap, in de verte neurieden Cowboy Junkies en Mazzy Star mee. Bloedmooi hoor, hoe hij tedere ontboezemingen als ‘K.’ en ‘Affection’ behoedzaam door de tent liet trippelen. Maar Gonzalez heeft nog steeds niet onder de knie hoe hij voor een festivalpubliek de spanningsboog tot het einde kan vasthouden. Het redelijk talrijke volkje begon op den duur zo hard te keuvelen dat de bijna fluisterende zanger er nog amper bovenuit kwam. Zonde, want het gaf een deuk aan zijn zorgvuldig opgebouwde tristesse.

Terwijl hij ‘Keep on loving you’ van REO Speedwagon verloste van zijn te veel aan pathos, schudde hij de ingedommelde toehoorders weer even wakker, waarna hij ze op het hoogpolige synthtapijt van ‘Dreaming of you’ de nacht instuurde. ‘Voilà, je m’en retourne aux autres’, zong zijn heldin Françoise Hardy terwijl iedereen naar buiten schuifelde. De nacht beloofde verse dromen.