Dit zijn de minst geslaagde optredens van Pukkelpop
Foto: Koen Bauters
Ze stonden verweesd op het podium, boeiden niet, of kwamen niet boven het gekeuvel van de tent uit. Sommige artiesten hadden een minder moment op Pukkelpop: 'Halfweg het concert hadden we door dat er zowaar nog een tweede sanseveria op het podium stond'
1

Geppetto and the Whales

Met zowaar twéé sanseveria’s!

In de categorie ‘terug van weggeweest’: Geppetto and the Whales.

De Antwerpse americana-band werd in 2012 genomineerd voor een ‘Doorbraak’-MIA, maar dat de Club maar matig volliep verraadt dat die doorbraak niet volledig gevolgd is.Oscar and the Wolf moest de sceptici bewijzen dat ze de grootste podia aankunnen én dat ze hun hits niet beu zijn gehoord. Kolfje naar de hand van Max Colombie, zo bleek.

naar de recensie >
2

Dirty Projectors

Niet boeiend genoeg

Dirty Projectors zijn helemaal terug met Lamp Lit Prose, een zomerse plaat vol dansmuziek en kekke trompetjes. Maar live kon de band de aandacht niet vasthouden.

Het is een band voor de liefhebbers, Dirty Projectors: de band van David Longstreth grossiert in rare tempowisselingen, zomerse keyboards en mooie vrouwenstemmen. De lijst van voormalige of interimbandleden is ellenlang en omvat onder meer de halve Vampire Weekend - verwante zielen - en talloze leveranciers van die engelenstemmen. Waaronder sinds een paar jaar ook Amber Coffman, de gitariste die enkele van de meest memorabele songs van de band schreef. (foto: Geert Van De Velde)

naar de recensie >
3

Maribou State

Ze stonden er wat verweesd bij

‘Klinkt wel leuk’, vonden enkele kerels die net het programmaboekje van Pukkelpop luidop hadden gelezen in de Castello. Nee, Maribou State heeft niet de grote potten gebroken waar ze met hun debuut Portraits drie jaar terug aanspraak op dachten te maken.

Heeft het wat met het beperkte charisma van het Britse elektronicaduo Chris Davids en Liam Ivory te maken? Ze stonden er wat verweesd bij, terwijl enkele graslengtes verder de sjamaan J. Bernardt de Main Stage gezwind rond zijn zwart-witgestreepte pyjama wikkelde. Zo kon het dus ook, beseften we toen we na Maribou States set richting het hoofdpodium wandelden.

naar de recensie >
4

Phoebe Bridgers

Verstoord door de Boiler Room

‘Een eenhoorn in de muziekbusiness’ noemde Ryan Adams haar een tijdje terug, en dus spitsten we onze oren voor Phoebe Bridgers. Uit LA komt ze, en samen met gelijkgestemde zielen als Julien Baker, Snail Mail en Lucy Dacus gooit ze de volgens cynische zielen zieltogende indierock een reddingsboei toe.

Helaas had Bridgers haar set akoestische gitaren net afgestoft voor ze naar de Club afzakte. Ze gaven nummers als ‘Georgia’ en ‘Would you rather’ een wiegende countrygloed mee eerder dan de stekelige rockrafels die haar fraaie visitekaartje Stranger in the Alps zo prettig doen prikken. Hun fragiele harnas beschermde de songs ook niet tegen het gedreun van de aanpalende Boiler Room.

naar de recensie >
5

You Me At Six

Bastille met een hardcoresausje

Josh Franceschi van de Britse indierockers You Me At Six maakte van Pukkelpop gebruik om reclame te maken voor hun nieuwe plaat VI, die in oktober uitkomt: niet alleen hing de titel metersgroot achter de band, hij droeg ook een jasje met de titel. Wat, in de voor een derde volle Marquee, de volgende leuke dialoog opleverde van voorbijgangers: ‘Wie zijn dat, VI?’ ‘Ook nog nooit van gehoord.’

Om maar te zeggen: een festival als Pukkelpop is een smorgasbord, vooral als iedereen net uit zijn tent is gekropen en zoekt naar iets om prettig, of snel, wakker bij te worden. Voor de scherpe schok is You Me At Six bijzonder geschikt. De band pakt nog uit met twee gitaren, een uitzondering dezer dagen, en Franceschi’s schreeuw heeft de band al een Kerrang! Award opgeleverd.

naar de recensie >
6

Yellow Days

Goed chillen, weinig verrast

Interessante verdeling in de tent: vooraan troepten de jonge fans van indie-lieveling George van den Broek oftewel Yellow Days samen, achterin zagen we vooral mannen van boven de dertig staan. Nog interessanter was dat die eerste groep het beduidend langer volhield dan de iets oudere muziekliefhebbers. Die dropen af naarmate de set vorderde, en eerlijk gezegd kunnen we ons wel inbeelden waarom.

naar de recensie >

Foto's: Koen Bauters